ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ ਕੁੰਤੀ ਸਮੇਤ, ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਖੇ ਠਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵਾ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਭਾਅਸ਼ੀਸ਼ ਕਹਾਣੀਆਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ, ਤੀਰਥ ਅਸਥਾਨਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿਰਲੇ ਕਾਰਜਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜਨਮੇਜਯ ਨੂੰ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਜñasੇਨੀ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਦਾ ਜਨਮ, ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਦਾ ਜਨਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਦਾ ਅਲੌਕਿਕ ਜਨਮ ਅਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਯ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਚਮਤਕਾਰਕ ਵਿਰਲੇ ਵਾਕਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਜੋ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ? ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਦਾ ਅਲੌਕਿਕ ਜਨਮ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਦ੍ਰੋਣਾਚਾਰਯਾ ਕੋਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਸਿੱਖੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ? ਦੋਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਛੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਜਦੋਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਗੰਗਾਦਵਾਰ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਰਿਸ਼ੀ ਭਰਦਵਾਜ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ। ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਅਪਸਰਾ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਉਸਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਉਡਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਰਦਵਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਣ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਯੁਵਕ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸਨ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਸੇ ਤੋਂ ਡਰੋਣ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਰਦਵਾਜ ਦਾ ਇਕ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦਾ, ਡਰੋਣ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉੱਤਮ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਯ ਸੀ। ਜਦ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਦਿਹਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਡਰੋਣ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮ (ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ) ਸਭ ਨੂੰ ਧਨ ਵੰਡ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਦ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਭਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਡਰੋਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਦਾ, "ਮੈਨੂੰ ਡਰੋਣ ਜਾਣੋ, ਹੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤਮ! ਮੈਂ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਰਾਮ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ, "ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਸਰੀਰ ਹੈ; ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ ਤਾਂ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਲੈ, ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ।" ਡਰੋਣ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਯੋਗ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿਓ।" ਰਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹੋ ਜੇਹਾ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਡਰੋਣ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਦੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਡਰੋਣ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਅਸਤਰ ਦੀ ਵੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਡਰੋਣ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਧਾਰਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਡਰੋਣ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਦਾ, "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣੋ, ਹੇ ਨਰਸ਼ਰੋਮਣੀ!" ਪਰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਅਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨੀ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਰਥੀ, ਮਹਾਰਥੀ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ, ਗੈਰ-ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ—ਸਮਾਨਤਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਡਰੋਣ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣੇ ਕਰਕੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨਾਗਸਹਵਯਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਉਸ ਨੂੰ ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਦੇਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰੋਣ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਡਰੋਣ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ—ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ—ਇੱਕਠੇ ਕਰਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ-ਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ ਕੁਝ ਹੈ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਪਾਂਡਵ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ, ਗੁਰੂਦੇਵ।" ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਡਰੋਣ ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਚਤ੍ਰਵਤੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਆਓ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਗੁਰੂ-ਦੱਖਣਾ ਹੋਵੇਗੀ।" ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲ, ਡਰੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਡਰੋਣ ਦੀ ਗੁਰੂ-ਦੱਖਣਾ ਲਈ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਜ੍ਨਸੇਨ, ਕਰਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਡਰੋਣ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂ ਅਪਰਾਜਿਤ ਸੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ। ਫਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਰਜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਜ੍ਨਸੇਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਡਰੋਣ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਰਪਤਿ; ਕਿਉਂਕਿ ਗੈਰ-ਰਾਜਾ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਯਜ੍ਨਸੇਨ (ਦ੍ਰੁਪਦ) ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਡਰੋਣ। ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਡਰੋਣ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਸ਼ਸਤਰ-ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਭਾਰਦਵਾਜ, ਇਹ ਦੋਸਤੀ ਸਦਾ ਲਈ ਬਣੀ ਰਹੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਅਤੁੱਟ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਡਰੋਣ ਅਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।