ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਕਾਸੁਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਗਈ। ਇੱਕ ਵੱਡੇ, ਭਾਰੀ ਸ਼ਰੀਰ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਅਤੇ ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਬਕਾਸੁਰ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੌਂਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਦੰਦ ਨਿਕਾਲ ਲਏ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਭੱਜਿਆ, ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸੁੱਟੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ। ਭੀਮ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਬਕਾ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਠਾ ਲਏ ਅਤੇ ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚਲੇ ਡਾਲ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਾ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜੰਗਲ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ—ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਕਾ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵਿਚਾਲੇ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਬਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਅਤੇ ਝਟ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਬਕਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਭੀਮ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਬਕਾ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਰਾਕਸ਼ਸ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤਾਲੀ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋ!" ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਬਕਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਨੂੰ ਧਮਕਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਹੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਮ ਨੇ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ ਬਕਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਲਈਆਂ। ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਕਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬਕਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਦਿੱਖ ਰੱਖਦਾ, ਜੀਭ ਲਟਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਵਧਿਆ, ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੋਟ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੱਧੋਂ ਫੜਿਆ, ਉੱਠਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੋ ਵੱਡੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਟੱਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਵੈਤ੍ਰਕਿਆ ਨਗਰ ਡਰ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਬੇਲਾਂ ਕੁਚਲ ਗਈਆਂ। ਦੋਹਾਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ, ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁਇ-ਯੋਜਨ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਦਰੱਖਤ, ਪੱਥਰ, ਘਾਹ, ਝਾੜੀਆਂ, ਬੇਲਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ, ਮਾਨੋ, ਕਛੂਏ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਂਗ ਨੰਗੀ ਹੋ ਗਈ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ। ਦੰਦ ਪੀਸ ਕੇ, ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਮਾਰੀ। ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਟਿਆਂ, ਪਾਸਲੀਆਂ, ਪੇਟ, ਪਿੱਠ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਬਕਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ رانਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਢੀਲੇ ਪੈ ਗਏ। ਬਕਾ ਪਸੀਨੇ-ਪਸੀਨੇ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਅੰਡੇ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਰਗੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ, ਕਰਾਹਦਾ ਅਤੇ ਹੱਫਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਜਦ ਡਿੱਗਿਆ ਤਾਂ, ਲੰਬੇ-ਚੌੜੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲੜ੍ਹਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘਸੀਟਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਥੱਕ ਕੇ ਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਭੀਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਉਹਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਟੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ گردਨ ਫੜ ਲਈ। ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਕਾ ਦੀ ਕਮਰ, ਜਿੱਥੇ ਕਪੜਾ ਸੀ, ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਟਾ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਵਹਿ ਨਿਕਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਬਕਾ ਦੇ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਖ ਮਾਰ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਭੱਜ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਨ, ਬਕਾ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਭੀਮ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਤੇ ਜਦ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਮਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਭੀਮ ਕੋਲ ਆ ਗਏ। ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਧਿ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ।