ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੀ ਖਾਣ-ਪਾਨ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗੱਡੀਆਂ ਖਤਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਟਕਿਆਂ ਭਰ ਦਹੀਂ ਤੇ ਘੀ ਪੀ ਲਿਆ। ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਇਕ ਹੋਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਭਰਿਆ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਪਟਕ ਕੇ ਭਾਰੀ ਧੁਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਭੀਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਨਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਖਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਹੁਣ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇਂਗਾ; ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਅੱਜ ਤੋਂ, ਵੈਤਰਕੀਆ ਦੇ ਵਾਸੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸੌਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਇਹ ਕਾਂਟਾ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਅੱਜ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਕਾਗ, ਗਿੱਧ ਅਤੇ ਸਿਆਰ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਖਾ ਲੈਣਗੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘਸੀਟਾਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਾਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਅਤੇ ਬਾਕਾ ਵੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਭੀਮ ਵੱਲ ਭੜਕਿਆ। ਰਾਖਸ਼ਸ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਅਤੇ ਤਾਮਬੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਭੀਮਸੇਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ। ਆਪਣੀ ਭੰਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿਚ ਲਾ ਕੇ, ਦੰਦ ਵਿੱਖਾ ਕੇ, ਬਾਕਾ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰੁੱਖ ਫੜ ਲਿਆ। ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੱਜਾਇਆ, ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਰੁੱਖ ਲਪਕ ਲਿਆ। ਭੀਮ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਬਾਕਾ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ; ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੀ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਬਾਗ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਬਣ ਗਈ—ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਾਕਾ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵਿਚ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਬਾਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਮਾਸ-ਭਖਣ ਵਾਲਾ ਬਾਕਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੜਿਆ। ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਕੇ, ਬਾਕਾ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਸੁੱਟੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮੁੜ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਬਾਕਾ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਰਾਖਸ਼ਸ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪਟਕੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਉੱਠ!” ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉੱਠ ਕੇ, ਬਾਕਾ ਨੇ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਅਚਾਨਕ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਕਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ; ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਤੱਕਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘੁਟਨੇ ਨਾਲ ਬਾਕਾ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਮੁੜ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਪ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਬਾਕਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਤਾਕਤਵਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਭੀਮ ਨੇ, ਜਦ ਬਾਕਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ, ਜੀਭ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਭੀਮ ਵੱਲ ਭੜਕਿਆ, ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਭੀਮ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਦੋਵੇਂ, ਭੀਮ ਤੇ ਮਾਸ-ਭਖਣ ਵਾਲਾ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਦੋ ਵੱਡੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਵੈਤਰਕੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਸਤੀ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉਥੇ ਕੰਬੀ; ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕੁਚਲ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਦੋ ਯੋਧੇ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਚਾਈ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ। ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਛੂਏ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਖ, ਪੱਥਰ, ਘਾਹ, ਝਾੜ, ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚੀ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਭੀਮ ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ। ਭੀਮ ਨੇ ਦੰਦ ਵਿੱਖਾ ਕੇ, ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਕਟ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੱਕਿਆ। ਫਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ, ਬਾਕਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਬਾਇਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੁਟਨੇ, ਪਾਸੇ, ਪੇਟ, ਪਿੱਠ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਂਗਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਪਸੀਨੇ ਵਿਚ ਭੀਣ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਉਹ ਅੰਡੇ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਰਗੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਰਾਹਦਾ ਤੇ ਹੱਫਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।