ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਖਾਧੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਠਿਆਂ ਅਤੇ ਚੌਲ-ਵਰਗੀਆਂ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਡੋਲੀਆਂ ਦਹੀਂ ਪੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਹਰ ਇੱਕ ਡੋਲੀਆਂ 'ਦ੍ਰੋਣ' ਦੇ ਮਾਪ ਦੀਆਂ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਭੀਮ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਸੀ। ਉਹ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿੱਸਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ। ਜਦ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਭੀਮ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਕਵਾਨ, ਸਾਥੀ ਖਾਣੇ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸਾਜ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਲੋਕ ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ, "ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਦੇਵੇਗਾ; ਉਹ ਜੁਆਨ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਸੂਰਤ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਢੁਕਵੀਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।" ਐਸੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਦੋ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰਾਇਆ, ਜੋ ਬਲਦ ਵੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਚੁਣੇ ਗਏ ਸਨ। ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸਾਜ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਭੀਮ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਮਾਨਵ-ਭੱਖੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਨਿਯਤ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅਕੇਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ, ਪਰ ਲੋਕ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ, ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲੰਮੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਹੱਡੀਆਂ, ਚਿੱਟੀਆਂ, ਚਰਬੀ, ਬਾਂਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ, ਤੇ ਪੈਰ—ਕਈ ਤਾਜ਼ੇ ਤੇ ਕਈ ਸੁੱਕੇ—ਇਧਰ-ਉਧਰ ਸੁੱਟੇ ਪਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਗਿੱਧਾਂ, ਗਿਦੜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਜਗ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੰਦੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਕਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਇਹ ਰਥ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇਂ ਸਭ ਰਸਤੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇ ਬਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਮੁਰਦਾ ਛੂਹ ਕੇ, ਫੜ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਖਾਣ-ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਐਸੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਇਕ ਪਾਸੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਵੇ। ਇਹ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਭੀਮ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਹੱਸ ਪਿਆ। ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬਕਾ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੀਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਭੀਮ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾੜਦਾ ਜਿਹਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਖੂਨ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਵਾਲ ਤੇ ਦਾੜੀ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕੰਨ ਤੋਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੰਖ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕੰਨ, ਭਿਆਨਕ ਨਜ਼ਰ, ਭਰਵੀਂ ਭੌਂਹਾਂ ਤੇ ਦੰਦ ਪੀਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭੀਮਸੇਨ ਉਸਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਫਾੜ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਖਾਣਾ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ!" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਭੀਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ। ਪਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ ਭੀਮ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਤਾਕਤਵਰ ਚੋਟ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੋੜ ਕੇ ਵੀ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਹੁਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਇਕ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਲਿਆ ਤੇ ਭੀਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟਿਆ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਉਹ ਰੁੱਖ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਭੀਮ ਨੇ ਰਥ ਭਰ ਕੇ ਭੋਜਨ ਖਤਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੂਰਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਰੁੱਖ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਹੱਸ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਭੋਜਨ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਟਕਿਆਂ ਦਹੀਂ ਤੇ ਘਿਉ ਪੀ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਠਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚਟਕਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗੜਗੜਾਉਂਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ-ਖਾ ਕੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਹੁਣ, ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇਂਗਾ। ਅੱਜ, ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪਿੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਯਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਅੱਜ ਤੋਂ, ਵੈਤ੍ਰਕੀਯਾ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸੁੱਤਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਇਹ ਚੁਭਣ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਅੱਜ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਾਂ, ਗਿਦੜਾਂ ਤੇ ਗਿੱਧਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਜਿਹੜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘਸਿਆ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਬਕਾ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਹੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ।