ਕੁੰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਸੀ; ਇਹ distressed ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦਇਆ ਵਿਚੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਯਕੀਨਨ ਭੀਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਖਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਿਆ। ਜਦ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ, ਤਾਕਤਵਰ ਭੀਮਸੇਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾਂਗਾ; ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਡਰੋ ਨਾ—ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਭੋਗ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿਓ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਭੋਗ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਲਦੀ ਕਰੋ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਅੱਜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਭੀਮ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਲਈ ਚਾਵਲ, ਮਾਸ, ਘੀ, ਮਸਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੂਪ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਲਿਆ। ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਿਠਾਈਆਂ ਤੇ ਮਿਸ਼ਰਿਤ ਚਾਵਲ ਦੇ ਢੇਰ ਖਾਏ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਮਟਕੇ ਦਹੀਂ ਪੀਤੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਮਟਕਾ ਡ੍ਰੋਨਾ ਮਾਪ ਦਾ ਸੀ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲਿਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ, ਭੋਜਨ ਸਾਰੀਆਂ ਸਾਈਡ ਡਿਸ਼ਾਂ ਤੇ ਦਹੀਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ (ਭੀਮ) ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੱਡੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਲਿਆ। ਲੋਕ ਆਖਦੇ, "ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲਈ ਭੋਗ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰੇਗਾ; ਇਹ ਜਵਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ-ਸੂਰਤ ਅਜੀਬ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਭੀਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਗੱਡੀ 'ਚ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਦੋ ਬਲਦ, ਜੋ ਭੋਗ ਲਈ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ 'ਚ, ਭੀਮ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਅਕੇਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਭੀਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਏ ਲੋਕ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਭੀਮ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਵਾਲ, ਹੱਡੀਆਂ, ਮੋਹ, ਚਰਬੀ, ਬਾਂਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ, ਪੈਰ—ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸੁੱਕੇ—ਇਕੱਠੇ ਪਏ ਸਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਗਿੱਧ ਤੇ ਗਿੱਟਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਬਦਬੂਦਾਰ, ਡਰਾਉਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਸੀ। ਭੀਮ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਦਾ, "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਬਕਾ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਲਵਾਂ।" "ਇਹ ਗੱਡੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਲਵੇ—" "ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਖਾਂ ਲਵਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਬਾਰਾ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਮਿਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਖਰ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਜੇ ਬਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਫੜ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਅਖਾਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਲੱਗਾ; ਲੋਕ, ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੇ। "ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲਈ ਭੋਗ ਬਣੇ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਏ," ਲੋਕ ਆਖਦੇ, "ਕਿਉਂਕਿ ਬਕਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਭੋਜਨ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਭੀਮ, ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ; ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਪਾਂਡਵ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ। ਰਾਕਸ਼ਸ, ਭੀਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੀਮ ਦੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਡਰਾਉਣੀ, ਲਾਲ ਵਾਲ ਤੇ ਦਾਡੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕੰਨ ਤੋਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਪਾੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਿਪ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੇ ਕੰਨ, ਡਰਾਉਣੀ, ਭੁੰਹਾਂ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ, ਤੇ ਦੰਦ ਪੀੜਦਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਫਾੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਭੋਜਨ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਭੀਮਸੇਨ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਉਗਰਤਾ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਰਾਕਸ਼ਸ, ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਨਸਲਟ ਕੀਤਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ, ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਭੀਮ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ ਵੀ, ਉੱਦਰ ਵੱਲ ਵੀ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਫੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਭੀਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਜਣ ਲਈ। ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟਿਆ, ਭੀਮ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ।