ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜਨਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਦੇ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿੰਦਿਤ ਜਾਂ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸੀ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਆਫ਼ਤ ਆਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਵੀ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਅਟੱਲ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਨਿਰਣਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮੇਰੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਅਪ੍ਰਿਆ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ।" ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਿਗਾੜ ਸਕਦਾ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮੰਤ੍ਰ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇਗਾ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਬਚ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਭੀਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ ਕਿ, "ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਹੈ।" ਕੁੰਤੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਉੱਤਮ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਨ ਲਈ। ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ ਭੀਮ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕਰ," ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਭੀਮ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ।" ਜਦ ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ," ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਭੀਖ ਮੰਗ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਤੇ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਭੀਮ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਵੀ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਭੀਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਨਿੱਜਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੁੰਤੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਭੀਮ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?" ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਇਹ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਕਾ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਭੀਮ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਉਹ ਖਾਵੇ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਂ, ਇਹ ਕਠਿਨ ਤੇ ਦੁਖਦਾਇਕ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਿਆ? ਨੇਕ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਤੇ ਧਰਮ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਛੋਟਿਆਂ ਨੇ ਛੀਣ ਲਈ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।" "ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਲੱਖਾ-ਭਵਨ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਤੇ ਪੁਰੋਚਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦੁਸਟ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਣ ਦਾ ਨਿਰਣਾ ਕਰ ਲਿਆ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਗੁਆ ਬੈਠੇ ਹੋ?" ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਿਰਣਾ ਨਾ ਕਿਸੇ ਮਾਨਸਿਕ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ। ਇੱਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਰੰਜ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ।" "ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਹੀ ਇਹ ਉਚਿਤ ਉੱਤਰ ਲੱਭਿਆ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਤਦ ਹੀ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤਕ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ ਲੈ; ਤੇ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਸਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਭੀਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਮੈਂ ਲੱਖਾ-ਭਵਨ ਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਲਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। ਭੀਮ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵਾਰਾਣਾਵਤ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ। ਕੋਈ ਵੀ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਤੋਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੱਥਰ ਟੁੱਟ ਗਏ ਸਨ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਇਹ ਨਿਰਣਾ ਲਾਲਚ, ਅਗਿਆਨ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਲਕਸ਼ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ: ਸਾਡੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਰਮ-ਫਲ। ਜਦ ਵੀ ਕੋਈ ਕਸ਼ਤਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈ।" "ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਜ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਗਮ ਗਿਆਨੀ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਚਿੱਤ, ਧੀਰਜ ਤੇ ਧਰਮ-ਪੂਰਨ ਨਿਰਣੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।