ਜਦੋਂ ਉਸਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਸੂ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਸੁਭਾਵਕੁਮਾਰੀ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਕੰਧੇ-ਕਮਰ ਵਾਲੀ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਤਾਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਇੱਛਾ, ਧਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।” ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਬੋਲ ਪਈ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੰਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ? ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣੋ, ਤੇ ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਉਹ ਕਰੋ। ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਕਸਦ ਹੀ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਵੇ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਾਵ ਬਣਾਕੇ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘੋ। ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਸਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ-ਪ੍ਰਦਾਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰਯਤਨ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਤਾਂ ਹਜੇ ਬੱਚਾ ਹੀ ਹੈ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਜਲਦੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਤਰਪਣ ਰੁਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਏਗਾ। ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਭਰਾ ਤਿਆਗ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜੋ ਮੇਰੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਿੱਘਾ ਭਰਾ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਸਭ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਵੇਗਾ। ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਆਤਮਾ, ਮਿੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਹੈ; ਪਰ ਧੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਦੁਖ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲਗਾਓ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਰਹੇ, ਪਿਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਾਂਗੀ—ਇੱਕ ਅਸਹਾਇ, ਦਰਦ ਭਰੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਬਚਾਵਾਂਗੀ; ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ, ਸਨਿਆਸ ਲੈ ਲਵਾਂਗੀ। ਜਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੋਜਾਤੀਓ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਚੋ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਲਈ, ਧਰਮ ਲਈ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹਾਂ, ਤਿਆਗ ਦਿਓ। ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲਣ ਨਾ ਦਿਓ; ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਜਾਵੋਗੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਹੋਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣਗੇ ਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਚਿਆ ਕੁਝ ਖਾਵਾਂਗੇ, ਜਦਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ-ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਹੋਵੋਗੇ; ਤੇ ਮੈਂ, ਇੱਕ ਵਿਧਵਾ ਵਾਂਗ, ਸੁੱਖ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਰਹਿ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਰਪਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਨਾਲ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ, ਮਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰੋ। ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਣ; ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੀ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਵਿਲਾਪ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾ, ਮਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀ—ਤੀਨਾਂ ਹੀ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਮੁੰਡਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ। ਉਹ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਰੋਓ ਨਾ; ਮਾਂ ਜੀ, ਰੋਓ ਨਾ; ਭੈਣ ਜੀ, ਰੋਓ ਨਾ।” ਫਿਰ ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਤਿਨਕਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਉਹ ਮੁੰਡੇ ਦੀਆਂ ਇਹ ਅਸਪਸ਼ਟ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਲੋਕ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੇ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਇਹ ਦੁੱਖ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ? ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਦੁੱਖ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਮੂਲ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਚਾਹੇ ਇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ; ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮਾਤਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵਾਕਾ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਇਕ ਗਾਂ ਦੇ ਤੁਰਨ ਦੇ ਫਾਸਲੇ ਉੱਤੇ, ਜਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਕਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਵਾਕਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਪਲਦਾ ਹੈ, ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਭੱਖ ਹੈ। ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਉਸ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਫੌਜ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਤ-ਪਿਸਾਚ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਨਿਰਦਈ, ਬੁਰਾ ਮਨੁੱਖਭੱਖ ਸਾਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਰਾਖੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਉਹ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੁਰਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ, ਹੋਮ ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪੁਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਵੀ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।