ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਕਥਾ: ਮਹਾਨ ਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਟੋਤਕਚ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਸੁਹਾਵਣਾ ਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਮਦ ਦਾ ਉਡੀਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਏਕਚਕਰਾ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਧਰਮ ਜਾਂ ਅਧਰਮ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਜੋ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸਨ, ਏਕਚਕਰਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕੇ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਨਗਰ ਦੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਜੰਗਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਘੁੰਮਦੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਆਸਣਧਾਰੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਪਾਂਡਵ, ਭिक्षਾ ਲਈ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਗੁਣਵਾਨਤਾ ਨਾਲ ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਬਣ ਗਏ। ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਪਾਂਡਵ ਸੁੰਦਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਦਿਵਯ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ, ਭिक्षਾ ਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਯੋਗ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਇਹ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਆਸਣਧਾਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਕਾਰਣ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇ ਸਦਾ ਭिक्षਾ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਲੋਕ ਸਮਝਦੇ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਮਕਸਦ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ-ਸਵਰੂਪ, ਨਗਰ-ਵਾਸੀ ਮੀਹਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਿਅੰਜਨ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਰਤਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਮੌਨ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਭिक्षਾ ਲਈ, ਤੇ ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਦੂਰੀ ਤੋਂ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਅੰਸੂ ਲੈ ਕੇ ਲਿਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਾਂਡਵਾਂ, ਭिक्षਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ। ਮਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਭਿੱਖਾ ਦਾ ਹਾਲ ਦੱਸਦੇ। ਕੁੰਤੀ ਜੋ ਭਿੱਖਾ ਮਿਲਦੀ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਖਾਂਦੇ। ਪੰਜੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਭਿੱਖਾ ਦਾ ਅੱਧਾ ਭਾਗ ਖਾਂਦੇ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੀਮ ਸਿੰਘ ਬਾਕੀ ਅੱਧਾ ਸਾਰਾ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੋ ਭੀਮ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਭਿੱਖਾ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਅੱਗ 'ਚ ਘੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਭੀਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਭਿੱਖਾ 'ਚ ਐਸਾ ਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ, ਉਥੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਵਸਦੇ ਰਹੇ। ਭੀਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਕੁੰਮ੍ਹਾਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਕੁੰਮ੍ਹਾਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਭਾਂਡਾ ਬਣਾਇਆ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਮ ਨੇ ਵੱਡਾ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕੁੰਮ੍ਹਾਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਭਿੱਖਾ ਲਈ ਘੁੰਮਦਾ। ਜੋ ਉਹ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਖਾਣ ਤੇ ਰਸਤੇ ਲਈ; ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖਾ ਕੇ, ਭੀਮ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਕਹਿੰਦਾ: "ਮੈਂ ਕਦੇ ਐਸਾ ਸੁੰਦਰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਚੱਖਿਆ।" ਫਿਰ, ਇਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਭਿੱਖਾ ਲਈ ਬਾਹਰ ਗਏ; ਭੀਮਸੇਨ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਦੁਖੀ ਚੀਖ ਸੁਣੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਦਿਲ ਕਰੁਣ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਦੁਖ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁੰਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਉਲਝ ਗਿਆ ਸੀ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਦਇਆ ਭਰਿਆਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਪੁੱਤਰ, ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਆਦਰ ਪਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।" "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ; ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ? ਪਿਆਰੇ, ਮਨੁੱਖ ਤਬ ਹੀ ਕਾਬਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ 'ਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਖ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਆਓ, ਪਤਾ ਕਰੀਏ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦੁਖ ਕੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ; ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗੇ, ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰਾਂਗੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਫਿਰ, ਕੁੰਤੀ, ਗਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਝੇ ਵੱਲ ਦੌੜੀ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਥਾਂ 'ਚ ਚਲੀ ਗਈ।