ਹਿੜਿੰਬਾ ਨੇ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਆਖੀ: "ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਂ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਂ, ਤਾ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਮਾਂਡ 'ਚ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੀੜਿੰਬਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਾਂਡਵ ਵੱਲ ਟਿਕਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸਹਿਮਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫ਼ੌਰਨ ਆਪਣੀ ਰਾਹੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਲੀਹੋਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਫੂਲ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਏ। ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਛਾਲਾਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਪਹਿਨ ਲਏ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਧਰਮ ਤੇ ਨਿਆਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਪਾਂਡਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਦ, ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ, ਨੀਤੀ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਧਰਮ-ਗਿਆਨ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹੇ। ਸ਼ਾਲੀਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜੰਗਲੋਂ ਜੰਗਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਮਤ्सਯ, ਤ੍ਰਿਗਰਤ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕੀਚਕ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਗਏ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੰਘਦੇ, ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ, ਕਦੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ। ਰਾਹ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਦਾਦਾ, ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ (ਵਿਆਸ) ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਤੇ ਘਟੋਤਕਚ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਲੁਕ ਕੇ ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਵਿਆਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਏਕਚਕ੍ਰਾ ਆ ਗਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਧਰਮ ਕਰੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੇਵਲ ਅਧਰਮ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਕੇਵਲ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਦੋਹਾਂ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਏਕਚਕ੍ਰਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਚਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ। ਲੋਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਜਾਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਾ ਗਏ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਸੁੰਦਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮੰਗਲਮਈ, ਦੇਵ-ਸੰਤਾਨਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ, ਦਾਨ ਤੇ ਰਾਜ ਪਾਏ ਜਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ। ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਇਹ ਤਪਸਵੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ, ਪਰ ਆਸਲ 'ਚ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤਾਅ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਮਕਸਦ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੁਕ-ਲੁਕ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹਨ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਜ਼ਰੂਰ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਇੰਝ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਲੋਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ। ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਿਅੰਜਨ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਭਰ ਦਿੱਤੇ। ਪਾਂਡਵ, ਮੌਨ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਭੀਖ ਲੈਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨ ਆਉਣ ਕਰਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂ ਭਰੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਭੀਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਆਉਂਦੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ। ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਪਰਤ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਭੀਖ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦਾ, ਕੁੰਤੀ ਵੰਡ ਦਿੰਦੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਂਦੇ। ਪੰਜੇ ਤੇ ਮਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਧੀ ਭੀਖ ਖਾਂਦੇ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੀਮ ਦੂਜੀ ਅੱਧੀ ਖਾਂਦਾ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਅਧੂਰੇ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਘੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ, ਐਸਾ ਭੀਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਰਹੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਭੀਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੇ, ਇੱਕ ਮਿੱਟੀ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਰਾਬਤਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਆਇਆ। ਮੱਟੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਭਾਂਡਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਹੱਸਦਿਆਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਚਮਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡਾ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਲੱਖਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੱਟੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਜਾਂਦਾ; ਉਹ ਜੋ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਵੇਖ ਕੇ ਸਭ ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖਾ ਕੇ, ਭੀਮ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਆਖਦਾ: "ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਚੱਖਿਆ।" ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਨਿਕਲੇ; ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।