ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨਗੇ। ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣਗੇ। ਭੀਮ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਪੂਰੀ ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਣਗੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣਗੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਪੰਜ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਣਗੇ—ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਵੱਸਣਗੇ। ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਘ ਵਰਗੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਯਗ ਕਰਵਾਉਣਗੇ ਅਤੇ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਦੇਣਗੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਿਆਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਜ ਦੁਬਾਰਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਣਗੇ। ਤੇਰੀ ਵਹੁਟੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਨੇਤਰ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਮਲਾਪਾਲਿਕਾ ਹੈ, ਭੀਮ ਦੀ ਆਗਿਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ। ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰੁਕ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ। ਸਮੇਂ ਤੇ ਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਸਭ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਏ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਕਮਲਾਪਾਲਿਕਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ। ਉਹ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸਦਾ ਭੀਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ, ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਇੰਝ, ਹਿਡਿੰਬਾ, ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭੀਮ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਾਂਭ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਭੀਮ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤਣ ਉੱਤੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ। ਉਸਦੇ ਨੇਤਰ ਵਿਲੱਖਣ, ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ, ਕੰਨ ਵੱਡੇ ਸੂਤਣ ਵਾਲੀ ਟੋਕਰੀਆਂ ਵਰਗੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਜਹਾ ਸ਼ਕਲ, ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵਿਅਪਾਰ ਦਿਲ, ਤੇਜ਼ ਗਤੀ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਚੌੜੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਉਸ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਅਜੈ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵਧਕੇ। ਛੋਟਾ ਹੁੰਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀਰਤਾ ਵਿਖਾਉਂਦਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਖਸ਼ਸਣੀਆਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਿਚ ਹੀ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਾ ਜਣ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਤਮਾ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਘਟੋਤਕਚ ਰੱਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਘੜੇ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਘਟੋਤਕਚ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਘਟੋਤਕਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਭਗਤ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ। ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ। ਓਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਘਟੋਤਕਚ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਆਖੋ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁਰਖੋ?" ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੈਂ ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭੀਮ ਬਰਾਬਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪੰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਰਾਵਣ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਇੰਦਰਜਿਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਭੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਹਾਂ, ਅਤਿ ਵਿਲੱਖਣ ਵੀ ਹਾਂ।" ਘਟੋਤਕਚ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਆਖਿਆ, "ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਵਾਂਗਾ," ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਧੰਨਵਾਨ, ਮਹਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਤਾਕਤ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਅਦੁੱਤੀਯ ਚੈਂਪਿਅਨ। ਉਸ ਨੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਕਮਲ ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਤਦ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਵੇਖੇਂਗੀ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਂ, ਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਾਂਡਵ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰਾਹੀ ਚਲ ਪਈ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਜੰਗਲੀ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਕੁੰਤੀ ਸਮੇਤ, ਜਟਾਵਾਂ ਬਣਾ ਕੇ, ਛਾਲਾਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਪਾ ਕੇ, ਤਪੋਧਾਨੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਵੈਦ, ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿਭਾਗ, ਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਵਧਦੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਮਤਸਿਆ, ਤ੍ਰਿਗਰਤ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕਿਚਕ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵੇਖਦੇ ਗਏ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਜਾਂਦੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ, ਕਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ, ਦੁਵੈਪਾਇਨ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੁਵੈਪਾਇਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।