ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰ ਨੇ ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਖੁਰਾਕ ਮਿਲ ਸਕੇ। ਉਸ ਰਾਤ, ਪਾਂਡਵ, ਕੁੰਤੀ ਸਮੇਤ, ਠਹਿਰ ਗਏ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਲੱਖਾ-ਭਵਨ ਵਾਲੇ ਘਟਨਾ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਕਈ ਹੋਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਫਿਰ, ਰਾਜਮਾਤਾ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਵੀ ਕਰ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।" ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ, "ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਉਸ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਦਿਨ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਇਹੋ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹੇਗੀ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਦੂਰ ਥਾਂ ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਸੁੱਖ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਇਹ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਆਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਕਸੌਟੀ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ। ਉਸ (ਹੀਡਿੰਬਾ) ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ।" "ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਚੁਣਿਆ ਸੀ। ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਭਾਗ ਲਿਆਵੇਗਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਹੋਰ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਓਹੀ ਕਰ।" ਭੀਮ ਨੇ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਦੀ ਆਗਿਆ।" ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣ, ਹਿੜਿੰਬਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ-ਸਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਓਨਾ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗਾ। ਪਰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤਿ ਬਾਰੇ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ।" ਭੀਮ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਹਿੜਿੰਬਾ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਨੇ ਸਹਿਮਤੀ ਜਤਾਈ। ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਲਿਆਉਂਦੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਿੜਿੰਬਾ ਭੀਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜੀਆਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਭੀਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ। ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ। ਸੁੰਦਰ ਝੀਲਾਂ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਕੁੰਭ ਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ, ਅਤੇ ਬੈਰੀਲ ਰਤਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰੇਤਾਂ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਫਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਰਵੋਤਮ ਸੋਭਾ ਵਿਖਾ ਕੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਧਰਮਵਾਨ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਹਿੜਿੰਬਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖਣ 'ਤੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ। ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਉਹ ਭੀਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦੀ। ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੌਂਦੇ, ਜਦਕਿ ਹਿੜਿੰਬਾ ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਲਿਆਉਂਦੀ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਘੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਸ ਉਥੇ ਆਏ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ, ਦਿਵ੍ਯ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਸੀ, ਸਭ ਨੇ, ਮਧਵੀ ਵਹੁਟੀ ਸਮੇਤ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਅਧਰਮ ਕਾਰਨ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿਕਾਸੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸੀ; ਹੁਣ ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੁਖ ਨਾ ਕਰੋ। ਜਦ ਇਹ ਦੁਖ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਵੋਗੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਜਣਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋਗੇ।" "ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਣ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਇੱਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹੋ, ਮੇਰੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।" "ਇਹ ਝੀਲ ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੀ; ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਪਾਣੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮੰਤਵ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਤਮ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰਵਧੂ, ਨਾ ਰੋ, ਨਾ ਵਿਲਾਪ ਕਰ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਹੈ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।