ਹਿਡਿੰਬਾ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਮਾੜੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਨਿਕਲੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਿਡਿੰਬਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਨਿੱਤਕਰਮ ਕਰ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਹਿ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਿੱਤਕਰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਦਿਨ ਵਿਚ ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਘੁੰਮ ਸਕਦੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੀਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਂ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੈਨੂੰ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਲੱਛਣ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਣ, ਤੂੰ ਭੀਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ—ਸੇਵਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।” ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਾਹਦੇਵ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਈ। ਹਿਡਿੰਬਾ, ਜੋ ਭੀਮ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਲੀਹੋਤ੍ਰ ਦੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ, ਇਕ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਾਂਨਾਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਈ ਤਾਂ ਜੋ ਪਾਂਡਵ ਉਥੇ ਰਹਿ ਸਕਣ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਸ਼ਾਲੀਹੋਤ੍ਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭੁੱਖ ਵੇਖੀ ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਸਭ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਆਪਣੇ ਆਰਾਮ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਘਟਨਾ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਪਾਂਡੁ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਵੀ ਆਦਰ ਕਰ। ਇਹ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰਯੋਗ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ।” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਅਨਿਆਇਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਭੀਮ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਜਰੂਰਤਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ, ਇਸ ਅਪਹੁੰਚ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਰਹਿ ਸਕੀਏ, ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪਰਖ ਹੈ। ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਚੁਣਿਆ, ਪਰ ਧਰਮ ਲਈ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਹੀ ਕਰ।” ਭੀਮ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਦ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।” ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗਾ। ਪਰ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਤੇ, ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਨੀਚ ਜਾਤਿ ਬਾਰੇ ਨਾ ਦੱਸੀਂ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਭੀਮ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ। ਦਿਨ ਦਿਨ ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਲਿਆਉਂਦੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਇਛਾ-ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਗੁਣ ਨਾਲ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਭੀਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਚਿੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੁੰਦਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ। ਉਹ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਖਿੜਦੇ ਕਮਲਾਂ, ਨੀਲੋਫਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਰੇਤਾਂ ਉੱਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜੀਆਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ-ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਫਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਿਖਾ ਕੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਧਰਮਵਾਨ ਅਪਸਰਾ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਤੇ ਰਤਨ ਜੜੇ ਬੇਲਟ ਭੀਮ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖਦਾ ਪਰ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ। ਹਿਡਿੰਬਾ ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਤੇ ਖੁਦ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੀ। ਦਿਨ ਵਿਚ ਹਿਡਿੰਬਾ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦੀ। ਪਰ ਭੀਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੌਂਦਾ, ਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ, ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਦ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਵਸਤਾਂ ਲਿਆਉਂਦੀ। ਇੰਝ, ਇਕ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ। ਸਵੇਰੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਸ, ਜੋ ਪਰਾਸ਼ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਤਪ ਬੜਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਭ ਨੇ, ਮਧਵੀ ਨੂੰ ਸਮੇਤ (ਜੋ ਕੁੰਤੀ ਹੈ), ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।