ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਕੁੰਤੀ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਾਗੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿੜਿੰਬਾ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਹਿੜਿੰਬਾ ਦੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਅਚੰਭਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਢਾਢਸ ਦੇ ਕੇ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ: "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਗੋਰੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀ? ਕਿਹੜੀ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ?" ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਪੂਛਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ ਦੀ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਹੈਂ ਜਾਂ ਅਪਸਰਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ—ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈਂ?" ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਹਿੜਿੰਬਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹਨੇਰਾ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਿੜਿੰਬਾ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਵੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸੁਪਰੀਮ ਭਾਈ ਦੀ ਭੈਣ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਈ, ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ—ਨਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ—ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਜਾਗਿਆ।" ਹਿੜਿੰਬਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਹਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਅਸਮਰਥ ਰਹੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਖੁਦ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆ ਗਿਆ।" "ਪਰ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਿਆ, ਤੇਰੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਵੇਖੋ, ਇਹ ਦੋ—ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ—ਤਿੱਖੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੇ ਹੋਏ, ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਅਰਜੁਨ, ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਹਦੇਵ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਕੜਦੇ ਤੇ ਘਸੀਟਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਵਾਂਗ ਧੂੜ ਉਠਾ ਦਿੱਤੀ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ, ਮਿਸਟ ਵਿੱਚ ਲੁਕਏ ਹੋਏ। ਭੀਮ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਆਰਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ: "ਭੀਮ, ਡਰ ਨਾ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ। ਅਸੀਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਕਿ ਤੂੰ ਭੀਮ ਹੈਂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੈਤ। ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ; ਮੈਂ ਇਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ। ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਗੇ।" "ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੋ ਤੇ ਵੇਖੋ, ਘਬਰਾਓ ਨਾ। ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਕਦੇ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ।" "ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਰ ਚੁਕਾ ਹੈ—ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਇਹ ਦੈਤ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ, ਪਾਰਥ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ; ਡਰੋ ਨਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।" "ਭੀਮ, ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਇਸ ਕ੍ਰੂਰ ਦੈਤ ਵੱਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ। ਜੇ ਰਾਤ ਖਤਮ ਨਾ ਹੁੰਦੀ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਅਜੇ ਮੁਕਿਆ ਨਾ ਹੁੰਦਾ।" "ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ, ਭੀਮ, ਇਹ ਬੁਰਾ ਦੈਤ ਜਿੰਦਾ ਰਹੇਗਾ? ਇਹ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" "ਪੂਰਬ ਚਮਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਵੇਰੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸ ਤਿੱਖੇ ਵੇਲੇ, ਦੈਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜਲਦੀ ਕਰ, ਭੀਮ, ਖੇਡ ਨਾ ਕਰ; ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਜਾਦੂ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰ ਦੇ—ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਗਾ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੂੰ ਵੀ ਮਾਰ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਇਹ ਦੈਤ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਥਾਂ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜੇ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ ਤੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈਂ—ਹੁਣ ਆਰਾਮ ਕਰ।" ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਬਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਉਣ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਗਾਈ। ਭੀਮ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਫੜਿਆ ਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਦੈਤ ਦੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਭੀਮਸੇਨ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਗੂੰਜਿਆ। "ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ 'ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਅਰਥ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਮੌਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਂਗਾ।" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਕੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖਾਏਗਾ ਨਹੀਂ, ਦੈਤ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਮੀਨ ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਦਬਾਇਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਮ ਦੁਆਰਾ ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਡਰਮ ਵਾਂਗ ਭਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਫਟੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੀਭ ਉਤਾਰ ਲਈ, ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸਿਰ, ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਬਾਹਰ, ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗਦਾ, ਮਾਸ ਤੇ ਚਮੜੀ ਫਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਬਾਹਾਂ ਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।