ਹਿਡਿੰਬਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਲਾਲ-ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਾਈ, ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਪੀਸਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ—ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ—ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਾਗਣ ਨਾ ਪੈਣ। ਜਦ ਹਿਡਿੰਬਾ ਭੀਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ, “ਰੁਕ, ਰੁਕ!” ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭੜਕੇ ਹੋਏ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਕਿਹਾ, “ਹਿਡਿੰਬਾ, ਇਹ ਲੋਕ ਜਿਹੜੇ ਚੈਨ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਲਾਭ ਦੇਣਗੇ ਜੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦੇਂਦੀ? ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਮਾਂਸਖੋਰ! ਕੇਵਲ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਮਾਰ, ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਦੋਸ਼ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਾਸੂਮ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਨਾ ਚੁੱਕ। ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਤਾਂ ਕਾਮ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਜਬੂਰ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਭੈਣ, ਹੇ ਕੁਕਰਮੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਤ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ; ਦੋਸ਼ ਤਾਂ ਕਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਆ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ, ਕੇਵਲ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਸਤੇ ਚੁਣ, ਮਾਂਸਖੋਰ! ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬੇ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਕੁਚਲ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਤਾਕਤਵਰ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਕੁਚਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਕਾਂ, ਗਿੱਧ ਅਤੇ ਗੀਦੜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਘਸੀਟਣਗੇ। ਇਹ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮੈਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਵੇਖੇਗੀ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤਦ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਣਗੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਉਲਟਾ ਭੀਮ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਬੇਕਾਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖ! ਜਿਹੜਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਕਰ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ; ਪਰ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਕੁਕਰਮੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਾੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਅੱਜ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਖੂਨ ਪੀ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦਾ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ। ਪਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਅਸਾਧਾਰਣ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਘਸੀਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਿਡਿੰਬਾ, ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਭੀਮ ਨੇ ਫਿਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਦੂਰ ਘਸੀਟਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਨਾ ਖਰਾਬ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਚੁੰਝ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ—ਹਿਡਿੰਬਾ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਦਿਖਾਈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਤੋੜਦੇ, ਲਤਾਵਾਂ ਉਖਾੜਦੇ, ਦੋ ਉੱਤਮ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੇ। ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਦੇ, ਲਤਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਡਰ ਗਏ; ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਭੀਮ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਚਾਲੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ, ਅੰਬ, ਵਟ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਵਿਭੀਤਕ ਰੁੱਖ ਤੋੜ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਵਟ, ਪਲੱਖ, ਖਜੂਰ, ਜੈਕਫਰੂਟ, ਅਸ਼ਮਕ ਅਤੇ ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਕੇ ਮਾਰਦੇ। ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟਦੇ-ਸੁੱਟਦੇ, ਸਾਰਾ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਘਣਾਂ ਸੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੱਥਰ, ਜੰਗਲੀ ਝਾੜੀਆਂ, ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੈਰੀ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਲਕਾਰ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਪੰਜ ਜੋਜਨ ਤੱਕ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖ, ਲਤਾਵਾਂ, ਝਾੜੀਆਂ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਨ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ—ਭੀਮ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ—ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ ਚਿਕਣ ਤੇ ਸਮਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੇ, ਖਿੱਚਦੇ, ਹਰੇਕ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਗਾ ਕੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਸੀ, ਕੇਵਲ ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ, ਜੋ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੀਆਂ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਕੜ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਲੀ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਲਕਾਰਾਂ ਤੇ ਗੱਜਾਂ ਜੰਗ ਦੀ ਭੜਕ ਤੋਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।