ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਹਿਡਿੰਬੀ ਨੂੰ ਸੰਝਾਇਆ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਆਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਰਿਆਦਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਆਖਰ, ਅੱਜ ਕੌਣ ਮਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਛੋਟੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹਾਂਗਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸੋ ਰਹੇ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਖਾਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂ।" ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵਾਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ। ਆ, ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ। ਪਰ, ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਜੀਉਣ ਦੀ ਆਸ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰ ਲੈ। ਜਿਹੜੀ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਵਾਂਗਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੋ ਰਹੇ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੈਨ ਨਾਲ ਸੌ ਰਹੇ ਹਨ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਜਗਾਵਾਂਗਾ।" ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਹਿਡਿੰਬੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਨਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਨਾਂ ਗੰਧਰਵ, ਨਾਂ ਯਕਸ਼ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਸਕਦੇ। ਤੂੰ ਜਾਂ ਰਹਿ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰ ਲੈ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦੇ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਹਿਡਿੰਬੀ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਤਾਂ ਹਿਡਿੰਬਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੜੇ ਵਾਲਾਂ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਕੇ, ਦੰਦ ਪੀੜਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, "ਅੱਜ ਇਹ ਕੌਣ ਮੂਰਖ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਦ ਮੈਂ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ? ਹਿਡਿੰਬੀ ਤਾਂ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਈ।" ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਡਿੰਬੀ ਡਰ ਗਈ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਆਪਣੇ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਕੁਝ ਕਰ। ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਆਪਣੇ ਸੋ ਰਹੇ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਇੱਥੋਂ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਕੀਤਾ, "ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਿਲ ਕੇ। ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੁੰਡਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਮੇਰੀਆਂ رانਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗੱਦੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਛਾਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇਖੇਂਗੀ; ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਸਮਝ ਕੇ ਘੱਟ ਨਾ ਅੰਕ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।" ਹਿਡਿੰਬੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਅੰਕ ਰਹੀ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ ਹੈ।" ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਇਆ ਤੇ ਹਿਡਿੰਬੀ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਬਾਂ ਤੇ ਗਹਣੇ ਸੀ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਭੰਵਾਂ, ਨੱਕ, ਅੱਖਾਂ, ਨਾਜੁਕ ਨਖ ਤੇ ਚਮੜੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ। ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਫਾੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕੌਣ ਦੁਰਚਾਰੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਦ ਮੈਂ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ? ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਹਿਡਿੰਬਾ? ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਤੈਨੂੰ ਭੁਲਾ ਗਿਆ?" ਉਸਨੇ ਨਿੰਦਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਦੰਦ ਪੀੜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੱਜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਰੱਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਹਿਡਿੰਬਾ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਰੁਕ, ਰੁਕ!" ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਹਿਡਿੰਬੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਖਿਆ, "ਹਿਡਿੰਬਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਲਾਭ? ਜੇ ਤੂੰ ਬਹਾਦਰ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ! ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆ। ਮਹਿਲਾ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਚੁੱਕਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਉਹ ਬੇਕਸੂਰ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਹ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਤਾਂ ਕਾਮ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹੋਇਆ। ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਬਦਨਾਮੀ ਬਣੀ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਦੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ। ਦੋਸ਼ ਤਾਂ ਕਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇ। ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ। ਆ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ, ਇਕੱਲਾ ਮੇਰਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ!