ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੜੀ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, “ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀ ਹੈ, ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ?” ਫਿਰ ਉਹ ਆਸਪਾਸ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, “ਇਹ ਜੋ ਇੱਥੇ ਪਏ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ? ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਲੰਮੀ, ਕਾਲੀ, ਨਾਜੁਕ ਔਰਤ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ?” ਉਹ ਆਗਾਹ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਇਹ ਔਰਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਐਸਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਘਣੀ ਜੰਗਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਦੂਸ਼ਟ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਿਡਿੰਬਾ ਹੈ।” ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਖੁਲਾਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਿਡਿੰਬਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਮੰਦੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮਾਸ ਉਸ ਲਈ ਫੜ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਖਾ ਸਕੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ।” ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਠੀਕ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।” ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾਂਗੀ; ਆਉ, ਅਸੀਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ—ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾ, ਨਿਰਦੋਸ਼।” ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਭੀਮ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਮੰਗਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।” ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਘੁੰਮ ਸਕਦੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸੁਖ ਪਾ।” ਪਰ, “ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਹੈ; ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।” ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਅੱਜ ਕੌਣ, ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਮਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਭੀਮਸੇਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, “ਕੌਣ, ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੁੱਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ?” ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਵਾਂਗਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ; ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ—ਮੇਰੇ ਝਟ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।” ਭੀਮਸੇਨ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੀਣ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।” ਪਰ, “ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਸਭ ਨੂੰ ਜਗਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾਂਗਾ।” ਭੀਮਸੇਨ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮੰਦੇ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਜਗਾਵਾਂਗਾ।” ਉਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਡਰਪੋਕ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ ਜਾਂ ਯਕਸ਼ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।” ਭੀਮਸੇਨ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ ਜਾ ਜਾਂ ਰਹਿ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਜਾਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਰ; ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਭੇਜ ਦੇ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।” ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹਿਡਿੰਬਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਗਾਇਬ ਰਹੀ; ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੀ ਆਕਾਰੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ—ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ, ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ। ਉਹ ਹਥੇਲੀ ਨੂੰ ਹਥੇਲੀ ਤੇ ਮਾਰਦਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਭਰ ਆਈਆਂ, ਦੰਦ ਪੀਸਦਾ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦਾ, “ਕੌਣ ਹੈ ਇਹ ਮੂਰਖ ਜੋ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਜਦ ਮੈਂ ਖਾਣ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ? ਹਿਡਿੰਬੀ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਹ ਭੇਜੀ ਗਈ ਸੀ—ਉਹ ਵਾਪਸ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਈ?” ਹਿਡਿੰਬੀ, ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਕਾਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਉਹ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੰਦੇ-ਮਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ।” ਉਹ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ; ਮੇਰੇ ਝਟ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਹਿਡਿੰਬੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਇਹ ਜੋ ਸੌ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਦੂਰ ਚੱਲ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਭੀਮਸੇਨ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਡਰ ਨਾ, ਪੂਰੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।” ਭੀਮਸੇਨ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਨਿਕੰਮਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਡਰਪੋਕ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਿਲ ਕੇ।” ਭੀਮਸੇਨ ਆਪਣਾ ਬਲ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, “ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇਖ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੂਂਡਾਂ ਵਾਂਗ; ਮੇਰੇ ਪੱਟ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਛਾਤੀ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਅੱਜ, ਸੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੇਗੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਸਮਝ ਕੇ ਘੱਟ ਨਾ ਅੰਦੇਖੀ ਕਰ, ਪੂਰੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।” ਹਿਡਿੰਬੀ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦਾ; ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੀ ਹੈ।” ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਹਿਡਿੰਬਾ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਬਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਭੌਂ, ਨੱਕ, ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਵਾਲ, ਨਾਜੁਕ ਨੱਖ ਤੇ ਚਮੜੀ, ਹਰ ਗਹਣਾ ਪਹਿਨਿਆ, ਸੋਹਣੀ ਪੋਸ਼ਾਕ। ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ惹ਕਸ਼ਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਮਰਦ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਵੱਲ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਕੌਣ ਹੈ ਇਹ ਮੰਦੇ-ਮਨ ਵਾਲੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ ਜਦ ਮੈਂ ਖਾਣ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ? ਤੂੰ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਹਿਡਿੰਬਾ? ਕੀ ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਤੈਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਗਿਆ?” ਉਹ ਡਾਂਟਦਾ ਹੈ, “ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਸਤੀਨ-ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਮਰਦ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।” ਅਤੇ, “ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।