ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਹਿਡਿੰਬਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਬਲ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਸੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਨੱਕਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਪੇਟ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਲਾਲ-ਲਾਲ ਦਾੜੀ ਅਤੇ ਵਾਲ, ਜੋ ਰਕਤ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਮੋਹਰੇ ਦਰੱਖਤ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੰਕਰਨਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣਾ ਨੇ, ਯਾਦ੍ਰਚਾ ਵੱਸ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਸੀ, ਪੀਲੀ ਅੱਖਾਂ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ, ਮਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੁੰਘੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਰੁੱਖੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਖੰਭਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੰਭਾਈ ਲੈਂਦਿਆਂ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੇਖਿਆ। ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਦੀ ਮਹਿਕ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਜਿਹੜਾ ਸਰੀਰ ਬੜਾ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਮਹਿਕ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਅੱਜ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁੰਘ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਚਲਕੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਠ ਨੱਕਾਂ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ, ਜੋ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਨਰਮ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਗਾੜ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਗਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਨਸ ਵੀ ਕੱਟ ਕੇ, ਤਾਜ਼ਾ-ਤਾਜ਼ਾ, ਗਰਮ ਤੇ ਫੇਂਕ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਪੀਵਾਂਗਾ। ਜਾ, ਪਤਾ ਕਰ ਕਿ ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਨ; ਮਨੁੱਖੀ ਮਹਿਕ ਮੇਰੀ ਨੱਕ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ; ਜੋ ਸਾਡੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਸੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਚੀਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਏ, ਖਾਈਏ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਭਰ ਕੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾ ਲਵਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਨੱਚਾਂਗੇ।" ਜਦੋਂ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਹਿਡਿੰਬੀ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਦਰੱਖਤ ਉੱਡਦੀ ਹੋਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚੀ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਪਏ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੇਤੂ ਸੀ, ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸਨ, ਭੀਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਹਜ਼ਾਦਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਭੀਮਸੇਨ ਉੱਤੇ ਪਈ, ਜੋ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਤਣੇ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਹਿਡਿੰਬੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਇੱਛਾ ਜੰਮ ਗਈ। ਭੀਮ ਦੀ ਸੋਭਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, "ਇਹ ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਮੋਹਰਾ, ਤੇਜਸਵੀ — ਐਸਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇ!" ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, "ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਉਹ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦੀ ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਰਗੀ, ਅੱਖਾਂ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ, ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਇਹ ਕਠੋਰ ਆਗਿਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ। ਪਤੀ ਲਈ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਬਾਂਧਨ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਰਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਭਰਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵੀ ਸਿਰਫ ਛਣਕ ਲਈ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਅਣਗਿਣਤ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗੀਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੀਂ, ਨਾ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਡਿੰਬੀ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਜੋ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਹਾਵਭਾਵ ਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੇੜੇ ਆਈ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਲਚਕਦੀ ਹੋਈ ਆਈ; ਭੀਮ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ — ਪਤਲੀ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਿਨੇ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ, ਗੁੰਘਰੂ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ। ਕਾਲੀ ਜਿਹਾ ਰੰਗ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਦੰਦ, ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਲਗਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਭੀਮ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਮਨਮੋਹਣੇ ਚਲਣ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਭੀਮ ਕੋਲ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗਣ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਨਿਵੀਂ ਹੋਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਨਿਵੀਂ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਕੌਣ ਹੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ?" "ਇਹ ਜੋ ਇੱਥੇ ਪਏ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ? ਤੇ ਇਹ ਲੰਮੀ, ਕਾਲੀ, ਨਰਮ ਨਾਰੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਨਿਦੋਸ਼ੀ?" "ਇਹ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪਈ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਹ ਘਣਾ ਜੰਗਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਇੱਥੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨਾਮ ਦਾ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਾਸ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਲਈ ਲਿਆਵਾਂ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ; ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਠੀਕ ਵਿਹਾਰ ਕਰੋ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਾਂਗੀ, ਬਲਵਾਨ ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ-ਭੋਜੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ; ਚਲੋ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸੀਏ—ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੋ, ਨਿਦੋਸ਼ੀ।" "ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਨਾ ਤਿਆਗੀਂ! ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।" "ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਜਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਅਤੁੱਲ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਡਿੰਬੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਭੀਮਸੇਨ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀ।