ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਇਸ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਹੁਣ ਕਿਹੜੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜਾਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਤਿ ਭਾਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਉਸ 'ਤੇ ਹੋਈ ਸੀ—ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਕਰਣ, ਭਰਾਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੌਬਲ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਮਿਲਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ, ਪਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਭੀਮ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਕੁਝ ਅਣਚੰਗਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਹੌਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ—ਭੀਮ—ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਧਾਰਣ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਭਰਾਤੀ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭੀਮ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਜਾਗਦਾ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਣਗੇ, ਉਹ ਜਾਗ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਏਗੀ, ਇਸ ਲਈ ਭੀਮ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਰਹੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਿਡਿੰਬਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਲਾ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਹਿਡਿੰਬਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਭयानਕ ਸੀ, ਕਾਲੇ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਸੁਰਤ, ਲੰਬੇ ਦੰਦ, ਲਟਕਦੇ ਪਿਛਵਾਡ਼ ਤੇ ਪੇਟ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਦਾਡ਼ੀ ਤੇ ਵਾਲ, ਵੱਡੀ ਦਰੱਖਤ ਵਰਗੀ ਮੋਟਾ ਮੋਟਾ ਮੋੜ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਆਈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉਚਾਲਦਾ, ਆਪਣੇ ਰੁੱਖੀ ਵਾਲ ਖੰਚਦਾ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਅੰਗੜਾਈ ਲੈਂਦਾ, ਆਸਪਾਸ ਵੇਖਦਾ। ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਹਿਡਿੰਬੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਅੱਜ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਡੀਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਪਸੰਦ ਖਾਣਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵਾਸ਼ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਆਠ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਦੰਦ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਰਮ ਮਾਸ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਤਾਜ਼ਾ, ਗਰਮ, ਝਾਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਾਂਗਾ।" ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਆਖਦਾ, "ਜਾ, ਪਤਾ ਕਰ ਕਿ ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮਨੁੱਖੀ ਵਾਸ਼ ਮੇਰੀ ਨੱਕ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" "ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮਨ ਚਾਹੇ ਮਾਸ ਖਾ ਲਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾ ਲਾਂਗੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਿਲ ਕੇ ਨੱਚਾਂਗੇ, ਹੱਥ ਵੱਜਾ ਵੱਜਾ ਕੇ।" ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਹਿਡਿੰਬੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਦਰੱਖਤ ਉਡਦੀ ਹੋਈ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ, ਕੁੰਤੀ ਸਮੇਤ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭੀਮ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਹਿਡਿੰਬੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਭੀਮ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਵਿਚ, ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਨਜ਼ਾਰ ਆ ਰਹੇ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਵੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਲਗਦੇ, ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ। ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਤਣੇ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਹਿਡਿੰਬੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਲਈ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਸੀ, "ਇਹ ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ, ਮੋਟੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮੋੜ, ਚਮਕਦਾਰ, ਕੋਂਚ ਵਾਂਗ ਗਲ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਕਠੋਰ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਸਕਦੀ।" "ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤੀ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਰਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਭਾਵੇਂ ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਿੰਝ ਕੁ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗੀ, ਨਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੀ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਇਸ ਨਿਰਣੈ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਹਿਡਿੰਬੀ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਦਲ ਲਿਆ। ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਜੋ ਨਿਰਵਿਘਨ, ਸੁਚੱਜਾ, ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਈ। ਉਹ ਦੇਵਤਮਈ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਝੁਕਦੀ ਹੋਈ ਆਈ, ਭੀਮ ਵੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਵੱਲ ਆਇਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਪਤਲੀ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ, ਘੁੰਮਦੇ ਵਾਲ। ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ, ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ। ਉਸ ਦੀ ਐਸੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਨਮੋਹਣ ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਹਿਡਿੰਬੀ ਭੀਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਮੰਗਣ ਆਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਔਰਤ ਨੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹਰ ਗਹਿਣਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।