ਜਦੋਂ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਵਿਲਾਪ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅਰਪਣੀ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖਾ, ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ; ਆਪਣਾ ਗਮ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗਾਰੰਟੀ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ "ਪਾਣੀ ਦੀ ਅਰਪਣੀ ਨਾ ਕਰ," ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ। ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ, ਆਵਾਜ਼ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਆਹਿਸਤਾ ਆਹਿਸਤਾ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਆਰੇ ਵਿਦੁਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ? ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ? ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮੇਰੇ ਆਗੂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਗਏ? ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਬਚਾਇਆ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ। ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਦੁਯੋਧਨ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਪੱਕੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਮੈਂ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹਿਆ।" "ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਮਕਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ ਗਈ, ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਚੋਰੀ ਚੋਪੇ ਟੰਨਲ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਗੁਪਤ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ।" "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਵ ਤੇ ਬਠਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੋਂ ਚਲਿਆ। ਮੈਂ ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਕਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ; ਪਾਂਡਵ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਨ।" "ਪਾਂਡਵ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ, ਡਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਯੋਜਨਾ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ। ਤੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ; ਪਾਂਡਵ ਜੀਵਤ ਹਨ। ਉਹ ਗੁਪਤ ਰਹਿਣਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।" "ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਲੋਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਅਮਾਵਸ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ, ਦੁਨੀਆਂ 'ਤੇ ਉਭਰਦੇ ਵੇਖਣਗੇ।" "ਜਿਸਦਾ ਭਰਾ ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਹੈ, ਭੀਮਸੇਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਯਮਾਂ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਭਾਗ, ਭਾਗ!" ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਿਆਣਪ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ। "ਤੂੰ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਤੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਸੁਭਾਗੇ ਕਾਰਣ, ਅਸੀਂ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਪੱਖ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਗਿਆ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਕਰਣ, ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਨੋਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਮਕਾਨ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਡਰੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਬਚ ਗਏ ਹਨ। ਪੁਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਹਾਤੀਆਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਮਹਾਨਤਾ, ਤੇ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮੰਨਿਆ। ਕਈ ਆਮ ਲੋਕ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਸੰਦੇਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ: "ਕੀ ਉਹ ਸੜ ਗਏ, ਜਾਂ ਜੀਵਤ ਹਨ, ਜਾਂ ਨਹੀਂ?" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਭੀਮ ਦੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਧੇ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਹਲਕੇ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਮੌਸਮ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜੀ; ਉਹ ਵੱਡਾ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਗਿਆ। ਭੀਮ, ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜੇ; ਉਹ ਸਠੀ ਸਾਲ ਦਾ, ਤਿੰਨ ਧਾਰਾ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਦਾ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ-ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਗਰੁੜ ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ, ਭੀਮ ਦੁਆਰਾ ਲਿਜਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਣ ਜੇਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਵ ਦੇ ਚਪੂ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਕੇ, ਲੰਮੇ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰਦਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ, ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਮਹਿਨਤ ਨਾਲ, ਔਕੜਾਂ ਤੇ ਕਠਿਨ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਸੀ, ਤੇ ਔਖੇ ਪੰਛੀ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਗਈ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਸਨ; ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਸਮ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਥਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕਈ ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਟੁੱਟੇ, ਝੁਕੇ ਜਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਦਬੇ ਹੋਏ, ਕੌਰਵਾਂ (ਪਾਂਡਵ) ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵੀ ਆਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ 'ਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਿਨਾਂ ਆਰਾਮ ਦੇ, 24 ਯੋਜਨ ਰਾਤ 'ਚ ਤੁਰ ਕੇ, ਥਕ ਗਏ। ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਬਸ ਹੋਵਾਂ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ 'ਚ।" "ਇਥੋਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਗ ਵੀ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੀ; ਮੈਂ ਇਸ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲਟਾ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ।" "ਭੀਮ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ: ਤੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ?