ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾ-ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਸੁਸਜਜਤ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਚਾਲ ਛੁਪੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜ਼ਖੀਰਾ ਅਤੇ ਘਰ ਉਸ ਦੁਸਟ ਪੁਰੋਚਨ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਲੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਅਟੱਲ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਇਹੀ ਉਹ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਕੰਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਸਿਆਣੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਜੋ ਖ਼ਤਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਪੁਰੋਚਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਸੀ। ਜਿਸ ਮਜਦੂਰ ਨੂੰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੜੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਇਕ ਵੱਡੀ ਸੁੰਘ ਬਣਾਈ। ਘਰ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਸੁੰਘ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਓਹਲੇ ਸੀ। ਪੁਰੋਚਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਜਦੂਰ ਨੇ ਸੁੰਘ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਰੱਖਿਆ। ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪੁਰੋਚਨ ਸਦਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਰਾਤ ਬਿਤਾਉਂਦੇ। ਦਿਨ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਭਟਕਦੇ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾਉਂਦੇ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਚੇਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਦੇ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਪਤਾ ਨਾ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਮਜਦੂਰ ਦੇ। ਜਦ ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਖੁਸ਼-ਮਿਜਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹੁਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਪਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਜੋ ਸਿਆਣਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਪੁਰੋਚਨ ਦੀ ਲੁਕਾਈ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਭਾਂਪ ਲਿਆ। ਜਦ ਪੁਰੋਚਨ ਬੜਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦੁਸਟ ਪੁਰੋਚਨ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਯੋਜਨਾ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਲੱਖਾ-ਭਵਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਛੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੁਪਚਾਪ ਭੱਜ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਮਕਸਦ ਲਈ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਭਾਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਰਚਾਇਆ। ਕਈ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਆਈਆਂ। ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਨੀਸ਼ਾਦੀ ਔਰਤ, ਜੋ ਪੁਰੋਚਨ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੁਰਾਣੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਈ। ਉਹ ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਦੋਸਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਧ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਭੋਜਨ ਲਈ ਆਈ। ਦੁਰਭਾਗਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਭ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਔਰਤ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਥੇ ਹੀ ਅਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਸੋ ਗਏ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦ ਤੀਬਰ ਹਵਾ ਵੱਗੀ ਅਤੇ ਸਭ ਸੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਭੀਮ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਪੁਰੋਚਨ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਭੀਮ ਨੇ ਲੱਖਾ-ਭਵਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਘਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਘਰ ਦੀ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਘ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲੇ। ਜਦ ਪੂਰਾ ਘਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਗੁਪਤ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਅੱਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗਰਮੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸ਼ੋਰ ਕਾਰਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਰ ਸੜਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਘਰ ਦੁਸ਼ਟ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਸੜ ਗਿਆ। ਅਫ਼ਸੋਸ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਅਨਿਆਈ ਨੀਤੀ ਨੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਨਸੀਬ ਕਰਕੇ, ਪਾਪੀ ਪੁਰੋਚਨ ਆਪ ਵੀ ਸੜ ਗਿਆ।" ਵਰਨਾਵਤ ਦੇ ਲੋਕ ਰਾਤ ਭਰ ਘਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁੰਘ ਰਾਹੀਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਣ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਡਰ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਤਦ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾਈ—ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲਦਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਖੇੜਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਪਾਰ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ। ਜਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਾਂ ਕੁੰਤੀ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜਹਨਵੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੈ ਗਿਆ।