ਇੱਕ ਦਿਨ, ਪੰਡਵਾਂ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਾਹਰ ਖਾਣ-ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ ਆਇਆ। ਉਹ ਵਿਦੁਰਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਵਿਦੁਰਾ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਖਾਣ-ਖੋਦਣ ਵਿਚ ਮਾਹਰ ਹਾਂ। ਪੰਡਵਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਆਹੀ ਲਈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।” ਉਸ ਨੇ ਪੰਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਜੋ ਗੁਪਤ ਬਾਤ ਮਲੇਛਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਦੱਸ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਮੰਨਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਚੌਦਵੀ ਦੀ ਅੰਮਾਵਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਪੁਰੋਚਨ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਅੱਗ ਲਗਾਏਗਾ। ਪੰਡਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਦੀ ਮਨਸਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।” ਸਤਯਧ੍ਰਿਤੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਮਾਹਰ ਖਾਣ-ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦੁਰਾ ਦਾ ਦੋਸਤ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਵਿਦੁਰਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਵੀ (ਵਿਦੁਰਾ) ਦੀ ਮੰਨਸਾ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਪਤਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਦੁਰਾ ਤੇਰਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹੀ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।” ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਚਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਚੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਧਨ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਪੀੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸੜ ਗਏ, ਤਾਂ ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਮਨਸਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਅਸਲਾ-ਘਰ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦਾ ਹੈ; rampart ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੱਡੀ ਚਾਲ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮਨਸਾ ਹੈ; ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਖ਼ਤਰਾ ਕਸ਼ੱਟਾ (ਵਿਦੁਰਾ) ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ।” ਮਾਹਰ ਖਾਣ-ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸੁਰੰਗ ਖੋਦਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ, ਪਰ ਠੀਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੁਰੰਗ ਬਣਾਈ। ਪੁਰੋਚਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸੁਰੰਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਬੁਰਾ ਰੱਖਦਾ। ਉੱਥੇ, ਪੰਡਵਾਂ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਹਿੰਦੇ। ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪੰਡਵਾਂ ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜਾਂਦੇ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿੰਦੇ ਜਾਪਦੇ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਜਾਪਦੇ, ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਵਿਦੁਰਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪੰਡਵਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਜਾਪਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਹੁਣ ਪੰਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।” ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁਰੋਚਨ ਦੀ ਲੁਕਾਈ ਮਨਸਾ ਨੂੰ ਭਾਂਪ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਪੁਰੋਚਨ ਸਾਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਮੰਨ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਧੋਖੇ ਵਿਚ ਹੈ, ਕਲੇਜਾ ਕਰੜਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਭੱਜਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਸਲਾ-ਘਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਛੇ ਜਿੰਦਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਲੁਕਕੇ ਭੱਜ ਜਾਵਾਂਗੇ।” ਫਿਰ, ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਆਈਆਂ। ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਔਰਤ, ਪੁਰੋਚਨ ਵਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬੁਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ ਵਿਚ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ-ਜਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦੀ, ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਈ। ਪੁਰਾਣੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਦ, ਜੜਾਂ, ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਖਾਣ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨਾਲ ਆਈ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ। ਬਾਵਜੂਦ ਬੁਰੇ ਮਨ ਦੇ, ਪੰਜ ਪੁੱਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਸੁੱਤੇ, ਹੋਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮਰੇ ਜਾਪਦੇ, ਜਦ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਸਭ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਪੁਰੋਚਨ ਦੇ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਪੰਡਵ ਨੇ ਲੱਕ-ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਘਰ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ, ਭੀਮ ਨੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਘਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਪੰਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੰਗ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਨੇ ਘਰ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਘਰ ਦੀ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਭੀਮ ਸੁਰੰਗ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਪੰਡਵਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰਾ ਘਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਸੁਰੰਗ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸ਼ੋਰ ਤੋਂ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਘਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਵੇਖ, ਲੋਕਾਂ, ਚਿਹਰੇ ਪੀਲੇ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਦੁਸ਼ਟ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਧਰਮੀ ਹੈ, ਇਹ ਘਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਸੜ ਗਿਆ ਹੈ।” ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਹਾਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਮੱਤ ਤੇ ਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਡੁ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਜਲਵਾ ਦਿੱਤਾ।