ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਬਿਤਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ‘ਸ਼ਿਵਾ’ ਨਾਮਕ ਇਕ ਮਹਿਲ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦੇ ਉਲਟ, ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪੁਰੋਚਨ ਦੇ ਕਹਿਣ ‘ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਪੁਰਖ ਪੂਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਯਕ੍ਸ਼ ਕੈਲਾਸ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਸਦਾਰ ਸਨ, ਘਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।" ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਰਬੀ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਲੱਖ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਮਹਿਕ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਘਰ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾੜਨ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਬਣਤਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸਰਜਾ ਦੇ ਗੂੰਦ ਵਰਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ—ਮੂੰਜਾ, ਬਲਵਜਾ, ਬਾਂਸ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਸਭ ਕੁਝ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਘਾਹ, ਬਲਵਜਾ, ਰੂਈ, ਬਾਂਸ, ਲੱਕੜ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਲੱਕੜ ਦੇ ਲੱਤ—all ਕੁਝ ਅੱਗ ਪਕੜਨ ਵਾਲਾ—ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਹ ਘਰ, ਜੋ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਤੇ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਿਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਦੁਸਟ ਪੁਰੋਚਨ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪਰ ਚਤੁਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਪਛਾਣ ਲਈ ਹੈ।" "ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਪਾਰਥ; ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਮਾਮਾ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਘਰ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਘਰ ਦੁਸ਼ਟ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਛੁਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।" "ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਘਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾੜਨ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਲੋ ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਵਾਪਸ ਚੱਲੀਏ ਜਿਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਏਂ, ਜਦ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ; ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਰਹੀਏ।" "ਅੱਜ ਤੋਂ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਨਰਪਤੀ। ਫਿਰ ਰਾਜ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਲੋਕ ਵੀ; ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਰਹੀਏ।" "ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਰਾਜ ਛੀਨ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਤ੍ਰਕ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਸੁੱਖ ਮਾਣਾਂਗੇ। ਅਸੀਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਮੰਨੀਏ? ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕਿਹੜੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਆ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਣ ਦੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ?" "ਸਾਡੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵਿਦੁਰ, ਚਤੁਰ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਨ; ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸਦਾ ਨਿਰਪੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ, ਬਾਹਲਿਕ ਆਦਿ, ਸਦਾ ਨਿਰਪੱਖ ਹਨ; ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਪੱਖੀ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹੀਏ, ਨ ਕਿ ਉਥੋਂ ਜਾਈਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਆਪੇ ਹੀ ਅਸਹਾਇ ਹਨ। ਇਹ ਛੋਟੇ, ਠੱਗ, ਦੁਸਟ ਲੋਕ, ਹੇ ਨਰਪਤੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਜਾਗਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ? ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਜ਼ਹਿਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਚੁੱਕੇ?" "ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਮੇਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਡੱਸਿਆ? ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ, ਭਾਲਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ? ਮੈਂ ਉਦੋਂ ਮਰਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ?" "ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤਾਂ, ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਢਾਹੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਾਰਕ ਦੇਵਤਾਏਂ ਨੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੀਆਂ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਸਲੀਅਤ ਹਨ, ਅੱਜ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ? ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਅਸੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਸਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ, ਫਿਰ ਸੋਚਾਂਗੇ ਕਿ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਬਲਬੂਤੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਅਸੀਂ ਕੀ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ?" "ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਦਾਨ, ਜਾਂ ਫੁੱਟ ਪਾ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ; ਕੇਵਲ ਤਦ ਹੀ ਬਲ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹੀਏ, ਭਾਵੇਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋਵੇ; ਆਪ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਕਿਤੇ ਨਾ ਜਾਈਏ।" "ਇਥੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਭਾਵ ਹਨ, ਵੱਸ ਕੇ ਰਹੀਏ; ਪਰ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੀਏ, ਤੇ ਇਥੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਤੇ ਚਾਹਵਾਂ ਰਾਹ ਲੱਭੀਏ।" "ਜੇ ਪੁਰੋਚਨ ਸਾਡੀ ਯੋਜਨਾ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਨਾ ਅਧਰਮ ਦਾ; ਉਹ ਮੂਰਖ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਾੜੇ ਵੀ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਦਾਦਾ ਭੀਸ਼ਮ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਣਗੇ? ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੇ ਉਕਸਾਉਣਗੇ?" "ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਕੌਰਵ ਸਿਰਫ ਇਹੀ ਕਹਿ ਕੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਣਗੇ ਕਿ ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।" "ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਕੌਰਵ, ਉਹ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨਗੇ।" "ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਾੜਨ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਤਾਂ ਸੁਯੋਧਨ, ਜੋ ਰਾਜ ਦਾ ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਭੱਜੇ ਹੋਏ ਮੰਨ ਕੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਮਰਵਾ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਉਹ ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰਕੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਸਾਥੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਬਿਨਾ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਵੱਡੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੀਏ, ਇਸ ਦੁਸਟ ਪੁਰੋਚਨ ਅਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਠੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਪ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰਦੇ ਰਹੀਏ।" "ਅਸੀਂ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਆਦੀ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੀਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਭੱਜਣ ਦੇ ਰਾਹ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਣਗੇ।" "ਅੱਜ ਹੀ, ਆਓ, ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੂਗਰਭੀ ਸੁਰੰਗ ਬਣਾ ਲਈਏ; ਜਿੱਥੇ, ਅਸੀਂ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗੀ।" "ਆਓ, ਐਸਾ ਯਤਨ ਕਰੀਏ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਭੱਜੀਏ, ਨਾ ਤਾਂ ਪੁਰੋਚਨ, ਨਾ ਇਥੋਂ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾਗਰਿਕ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇ।" ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਸੁਨੇਹੜੇ, ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਖਾਣ ਪਤਥਰ ਦਾ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਇਕ ਸੁੰਨ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।