ਜਦੋਂ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਿਅਕਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦੋਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ—ਮਹਾਰਾਜ—ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਹੁਕਮ ਦੇਣਗੇ, ਉਹੀ ਅਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗੇ—ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦਰ ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਕਰਨਾ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕੀਤੀ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਨਾਗਰਿਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਂਡਵ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨਾਲ, ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰ ਵਾਲਾ ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੀ ਵਰਤਾਵ ਕਰੇ ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤਿੱਖੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਢੰਗ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਖੋਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਰਦੀ ਦੇ ਵਿਨਾਸਕ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸੜ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਖ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖੀ। ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਪਰਾਏ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਝੁੰਪੜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਧਧਕਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਕੇ ਹੀ ਉਹ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਤਾਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।" ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਵੀ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਸ਼ੱਤਾ (ਵਿਦੁਰ) ਨੇ ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਆਖ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜੇ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ 'ਤੂੰ ਵਿਸ਼-ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਮਝ, ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰਸਤੇ ਪਛਾਣ, ਅਣਜਾਣ ਕੰਧਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖ'। ਫਿਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।' ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, 'ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'" ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ, ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੇਠ, ਪਾਂਡਵ ਵਰਨਾਵਤ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਵਰਨਾਵਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਗ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਧਾਰਮਿਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਏ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਵਰਨਾਵਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਇੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਭੀੜ-ਭਾੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਹਣੀ ਵਰਨਾਵਤ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਚੰਗੇ ਰਥੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਮਿਲਣ ਗਏ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੀ। ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਪੁਰੋਚਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਥੇ ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ, ਪੀਣ-ਯੋਗ ਪਦਾਰਥ, ਸੁੰਦਰ ਖਟ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਬਿਤਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਸ਼ਿਵਾ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਮਹਿਲ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਗਲਮਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪੁਰੋਚਨ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤਗੜੇ ਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੇ ਸਾਰਿਆਂ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਓਸ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਯਕਸ਼ ਲੋਕ ਕੈਲਾਸ ਪਰਵਤ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਘਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤਾਂ ਅੱਗ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਚਰਬੀ, ਘੀ ਅਤੇ ਲੱਕ ਦੀ ਮਿਲੀ ਜੁਲੀ ਵਾਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਘਰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਡੀ ਸਾੜਨ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸਰਜਾ ਦੇ ਗੂੰਦ ਵਰਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ—ਮੂੰਜ ਘਾਹ, ਬਲਵਜਾ, ਬਾਂਸ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਘੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਘਾਹ, ਬਲਵਜਾ, ਰੂਈ, ਬਾਂਸ, ਲੱਕੜ, ਇਨ੍ਹਾ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੜਨ ਵਾਲਾ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਘਰ, ਜੋ ਨਿਭਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਮੈਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਪੁਰੋਚਨ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਚਤੁਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਖਤਰਾ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ। ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਸਾਡੇ ਮਾਮਾ ਵਿਦੁਰ, ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਘਰ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਘਰ ਦੁਸ਼ਟ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਵਫਾਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਲੁਕਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੇ।