ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਵਰਨਾਵਤ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕੁਰੁ ਅਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ। ਉਥੇ, ਕੁਝ ਨਿਡਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਨਿਆਯ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਕਦੇ ਵੀ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੇ। ਮਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਕਿ ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਰਾਜ ਸਾਂਭ ਲਿਆ ਹੈ। ਬੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸਹੀ-ਗਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਅਨਿਆਯ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਸ਼ਾਂਤਨੂ, ਰਾਜਾ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ्य ਅਤੇ ਪਾਂਡੁ ਵੀ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਾਣਯੋਗ। ਹੁਣ, ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਦੇਵ-ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ, ਚਾਹੇ ਅਣ-ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚੱਲ ਪੈਣਗੇ, ਹੇ ਨਗਰ ਦੇ ਮਾਣਯੋਗ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ; ਉਹ ਜੋ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਠੀਕ ਸਮਝ ਕੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਕਰਨਾ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਨਗਰਵਾਸੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ: "ਬੁਧੀਮਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੂੰ, ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰ ਚਾਤੁਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਮੱਨ-ਸਥਿਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਅਜਿਹੀ ਕਿਰਿਆ ਕਰੇ ਕਿ ਆਪਦਾ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕੇ।" "ਜੋ ਤੇਜ਼ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਉਪਾਯ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਵੱਡੀ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਖੋਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਅਤੇ ਠੰਡਕ ਦੇ ਨਾਸਕ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾੜ੍ਹ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਦਾ ਹੈ। ਅੱਖ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲੱਭਦੀ; ਨਿਰਣੈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਸਮਝੋ।" "ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮਨੁੱਖ ਪਰਾਏ ਦਿੱਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਸਤੇ ਤੁਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਸਤੇ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਰੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਿਸ਼ਾ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ," ਅਤੇ ਪਾਂਡੁ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਵਿਦੁਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਨਗਰਵਾਸੀ ਜਦ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਖਸ਼ਤ੍ਰ (ਵਿਦੁਰ) ਨੇ ਜੋ ਬਚਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਿਹਾ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਸੀ। ਜੇ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਸਾਨੂੰ ਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਗਲਤ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਮਝ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰਸਤੇ ਜਾਣ, ਅਣਜਾਣ ਕੰਧਾਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖਣੀ ਹੈ।' ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।' ਮੈਂ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਸਭ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ।'" ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ, ਰੋਹਿਨੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੇਠ, ਪਾਂਡਵ ਵਰਨਾਵਤ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਵਰਨਾਵਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਏ। ਪਾਂਡੁ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਾਣਯੋਗ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ। ਵਰਨਾਵਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਵਜਰਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਰਨਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਸ਼ਹਿਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ, ਪੁਰੋਚਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ-ਪਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਣੇ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿੰਗਾ ਸਾਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਨਗਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ।