ਵਾਰਣਾਵਤ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਭੀੜ-ਭਾੜ ਵਾਲੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸਾਵਾਦੀ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ। ਸਭ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੋਆਇਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ—"ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਤਰਾ ਸਦਾ ਸੁਖਮਈ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਾ ਆਵੇ।" ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਕਰਮ ਕਿੱਟੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਕੁਟਿਲ ਸੀ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸੁਬਲ ਪੁੱਤਰ (ਸ਼ਕੁਨੀ), ਕਰਣ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਪੁਰੋਚਨ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, "ਇਹ ਧਰਤੀ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਪੁਰੋਚਨ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀਵੇਂ ਕਰ। ਮੈਨੂੰ ਤੈਥੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਅਸਲ ਸਾਥੀ ਹੈਂ। ਮੇਰਾ ਭੇਤ ਤੇ ਮੈਂ ਖੁਦ ਰੱਖ, ਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰ।" "ਪਾਂਡਵ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਜਾ ਕੇ ਮੇਲੇ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣਗੇ। ਤੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਖੱਚਰਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਤੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਪੁੱਜ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਰ ਹਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਲ ਨਗਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬਣਾਵੇਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖਜਾਨਾ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਇੱਥੋਂ ਸਾਰੇ ਜਲਣ ਵਾਲੇ ਸਮਾਨ—ਸਣ, ਲੱਕੜ, ਰਾਲ ਆਦਿ—ਉਥੇ ਲੈ ਜਾ।" "ਬਲਵਜ, ਮਧ ਰਸ, ਘਿਉ, ਤੇਲ, ਪਸ਼ੂ ਚਰਬੀ, ਤੇ ਲੱਖ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਕੰਧਾਂ ਪੋਤ। ਫਲੈਕਸ, ਤੇਲ, ਘਿਉ, ਰਾਲ ਤੇ ਲੱਕੜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ। ਭਾਰੀ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਜੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖ, ਸਣ, ਮਧ ਰਸ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕ। ਐਸਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਣ।" "ਘਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵਸਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ, ਰਥ ਤੇ ਮੰਜੇ ਵਿਅਸਥਾ ਕਰ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਘਾਤਕ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਇੰਝ ਕਰ ਕਿ ਨ ਵਾਰਣਾਵਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ, ਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿਣ। ਜਦ ਤੂੰ ਵੇਖੇਂ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਸੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਅੱਗ ਲਾ ਦੇ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸੜ ਜਾਣ, ਲੋਕ ਕਹਿਣਗੇ ਕਿ ਉਹ ਸੜ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।" ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਈ ਤੇ ਖੱਚਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਘਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੋਣ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਕ੍ਰਿਪ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਮਕਾਲੀ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਚਰਣ ਸਪর্শ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਾਰਣਾਵਤ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਕੁਰੂ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ੇਰ-ਵਰਗੇ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਕੁਝ ਨਿਡਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਮੰਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨਿਆਇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਕੌਰਵ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ ਜਾਂ ਅਰਜੁਨ ਕਦੇ ਵੀ ਅਨੈਤਿਕਤਾ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੇ। ਫਿਰ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਹਾਰ ਸਕਦਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਪਾ ਗਏ ਹਨ।" "ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦਾ ਪੱਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਅਨੈਤਿਕ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਉਹ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਗਰ ਤੋਂ ਕੱਢਣ ਦਾ ਸਮਰਥਕ ਹੈ? ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਰਾਜਾ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਅਤੇ ਪਾਂਡੁ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਹੁਣ, ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਦਿਵ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਚਾਹੇ ਮਨ ਨਾ ਕਰੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਾਂਗੇ, ਹੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵਾਰਣਾਵਤ ਨੂੰ ਰਵਾਨਗੀ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਛਲਯੋਜਨਾ, ਪੁਰੋਚਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਸੰਕਟ ਅਤੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਦੇ ਆਲਮ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ।