ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੌਕਾ ਚਲਾਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਧਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਨਿਸ਼ਾਦਾ ਔਰਤ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਆਏ ਸਨ, ਬੇਕਸੂਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਕੱਠੇ ਸੜ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਹੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਪੁਰੋਚਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦਾ ਸੀ, ਸੜ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉਹਦੇ ਸਾਥੀ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਕੌਂਤੇਯਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਬਚ ਨਿਕਲੇ। ਫਿਰ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਚਨਾ ਦੇਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਸੜ ਗਏ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਕੌਰਵ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਭੋਗ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ੋਕ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਰਥੀ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਨ। ਇਸ ਘਟਨਾ—ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਸੜਨ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਬਚ ਨਿਕਲਣ—ਬਾਰੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ ਗਈ। “ਇਹ ਕਿਰਿਆ, ਜੋ ਬੜੀ ਕਰੂੜਤਾ ਨਾਲ ਰਚੀ ਗਈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦਇਆਵਾਨ ਨਤੀਜੇ ਵਾਲੀ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਦੱਸੋ; ਮੇਰੀ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।” “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ: ਮੈਂ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਸੜਨ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਬਚ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸਾਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਚਤੁਰ ਉਪਾਏ ਨਾਲ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿਉ।” ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਾਂਡੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਖਵਾਲੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਨੇਕੀ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਸਨ; ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਮਰ ਰਹੇ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਕੰਮ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਜ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਦੇ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਪਾਂਡੂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਧਰਮਵਾਨ, ਗੁਣਵਾਨ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਆਦਰਨੀਯ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਪਿਤਾ-ਪੁਸਤਕ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਉਸਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਥੀ ਹਨ? ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਹੀ ਰੱਖੇ ਸਨ, ਫੌਜ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਰੱਖੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤਰੇ ਵੀ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸਨ। ਉਹ ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਮੀ ਆਪਣੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸਦੇ ਪੱਖਵਾਲੇ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਣਗੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੁੱਖ ਲੋਕ; ਧਨਾਢਯ ਲੋਕ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਭੇਜ ਦੇ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੀ ਮੰਦਾ ਨੀਅਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ। ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਦੁਰ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਪਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਅਤੇ ਉਹ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਕੁਰੂ ਹਾਂ; ਇਹ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਅਨਿਆਇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਕੁਰੂ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਕੁਰੂ ਹਨ; ਅਜੇਹਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗੇ? ਭੀਸ਼ਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਹੈ; ਪਰ ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਜਿਧਰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਗੇ, ਉਧਰ ਹੀ ਜਾਵੇਗਾ; ਦ੍ਰੋਣ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਗਾ। ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲਾਭ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਨਿਕਾਲ ਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਵਾਰਣਾਵਤ ਭੇਜ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਇਸ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ, ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੰਡੇ ਵਾਂਗ ਚੁਭ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਕਰ। ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਦੇ। ਫਿਰ ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਰਾ ਯੁਯੁਤਸੂ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਚਤੁਰ ਮੰਤਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ, “ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਭਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ।” ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਬੋਲ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਮਨਮੋਹਕ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਸਦੇ। ਜਦ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਖਾਣਦੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਭੇਜਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹ ਲਏ ਹੋ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਰਦਵਤ ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਲਈ ਹੈ।