ਕਨੀਕਾ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਰਾਜ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਿਆਸਤ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਨਿਆਂਕ ਵਿਧਾਨਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਫੈਸਲਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬਹਾਦਰਾਂ ਤੋਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਮਾਮਲਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਨੀਕਾ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਤੀਜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਮਾਮਲੇ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਛੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਭੇਦ ਖੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਰਾਜ ਭੇਦ ਲੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹੱਥੋਂ ਆਉਂਦੀ ਦੌਲਤ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚੋ, ਸਤਿਕਾਰੀ ਬੋਲੀਆਂ ਅਪਣਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਜਦ ਤੱਕ ਅੰਦਰਲੇ ਭੇਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਣ, ਸਖਤ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਨ, ਜਾਂ ਮਛੀਰੇ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧਾ ਵਾਰ ਨਾ ਕਰਨ, ਤਦ ਤੱਕ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਜੇਕਰ ਕਮਜੋਰ, ਬਿਮਾਰ, ਨਮੀ ਵਾਲੀ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੰਝੀ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਸੁਸਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੋ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਧੂਰਾ ਨਾ ਛੱਡੋ। ਚਾਹੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੈਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਧਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇ। ਆਪਣੇ ਉੱਦਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੋਸਤ ਜਾਣਣ, ਨਾ ਦੁਸ਼ਮਣ; ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਕੰਮ ਦਿਖਾਓ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਖਤਰਾ ਨਾ ਆਵੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪੋ; ਪਰ ਜਦ ਖਤਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਰਭੀਕ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰੋ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਵਿਪੱਤਿ-ਗ੍ਰਸਤ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਧੀ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੋਚ ਕਰ ਲਓ, ਪਰ ਅਸਾਵਧਾਨੀ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਹੱਥੋਂ ਨਾ ਗਵਾ ਲਓ। ਵਾਧਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਥਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ, ਭਾਗ, ਅਤੇ ਧਰਮ-ਅਰਥ-ਕਾਮ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ; ਪਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮਾਂ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਨ। ਛੱਡਿਆ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਖਜੂਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਜੜ੍ਹ ਪੱਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੀ ਅੱਗ ਵਧਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਐਵੇਂ ਨਿਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਛੋਟਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਾਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੋ, ਭਾਵੇਂ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੋ, ਜਿਵੇਂ "ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ" ਆਖੋ। ਆਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਜੋੜੋ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਦੇਰੀ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਕਲੇਵਰ ਦੀ ਤੀਖਣਤਾ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਵਰਗੇ ਬਣੋ, ਲੁਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਓ ਅਤੇ ਵਾਰ ਕਰੋ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਵਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਓਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹਰ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਅਪਣਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਡੁੱਬ ਨਾ ਜਾਵੋ। ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਉੱਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਪਾਂਡਵ, ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਲਵਾਨ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਨੀਤੀ ਐਸੇ ਬਣਾਓ ਕਿ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਛਤਾਵਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕਨੀਕਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਕਨੀਕਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਲਾਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮੰਤਰੀ ਮੰਡਲ ਲਾਈ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੈੜੀ ਯੋਜਨਾ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਏਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਝੰਡਾ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹਵਾ-ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ ਨੌਕਾ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਈ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਸਦੀ ਖਿਆਤੀ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੰਦਾ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਨੌਕਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮੌਤ ਦੇ ਫਾਹੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਦੁਖੀ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨੌਕਾ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਅਤੇ ਗੰਗਾ 'ਤੇ ਚਲ ਪਈ। ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਬਚਨਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਨੌਕਾ ਚਲਾਈ, ਆਪਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਧਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰੋਖੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਸ ਲਾਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਨਿਸ਼ਾਦਾ ਔਰਤ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਆਏ ਸਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸਾੜੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਹੀ, ਪਾਪੀ ਪੁਰੋਚਨ ਵੀ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਕੌਂਤਿਆਂ, ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਨਿਰੋਖੀ ਬਚ ਗਏ। ਫਿਰ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲਾਖ ਦੇ ਸਾੜੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। "ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ, ਕੌਰਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਭੋਗ," ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਰਥੀ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਤਜਾਤੀ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਲਾਖ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾੜੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕੰਮ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕਰੜੀ ਯੋਜਨਾ ਸੀ ਪਰ ਅੰਤ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਬਿਆਨ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਗਈ ਹੈ।