ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਘਟਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਲਾਲਚੀ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਤਿ-ਕਾਮੀ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਿਲਾਪੀ ਸੁਭਾਵ ਦਾ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦਿਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਵੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੰਦੇਹ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਜੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਉਲਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਸੰਧੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਮਝੇ ਕਿ ਹੁਣ ਕੰਮ ਮੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁੱਤ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜੋ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਸੁੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਹੀ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਸਦਾ ਹੀ, ਮਸ਼ਵਰੇ ਦੀ ਗੁਪਤਤਾ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਈਰਖਾ ਦੇ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਦਿਖਾਵਟ ਨੂੰ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਚਰਾਸੂ ਜਾਸੂਸ ਨੀਂ ਹੋਣ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਮਹਲ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ, ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਥਾਂ ਜਾਂ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਿਰਫ਼ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੌਕਸ ਹੋਣ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਮਸ਼ਵਰੇ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨਾ ਪੰਛੀ ਕਦੇ ਨਾ ਆਉਣ ਦਿਓ। ਚਾਹੇ ਤੋਤਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਨਾ, ਜਾਂ ਬੱਚੇ, ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਸੁਸਤ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ—ਜੇ ਉਹ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਧਰਮਵਾਨ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮਸ਼ਵਰੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਫੈਸਲਾ ਖੁਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਬਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਮਾਮਲਾ ਨਿਪਟਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤੀਜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਛੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਖੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਨੀਤੀ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਲੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੱਥੀਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਧਨ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚੋ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਬੋਲ ਹੀ ਅਪਣਾਓ; ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜੇਕਰ ਅੰਦਰਲੇ ਭੇਦ ਨਾ ਜਾਣੇ ਜਾਣ, ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਨਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਮੱਛੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਵਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਬੀਮਾਰ, ਨਮੀ ਵਾਲੀ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੰਜੀ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਬੇਫਿਕਰ ਜਾਂ ਆਲਸੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਲਾਭ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਲਕੜੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੋ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਧੂਰਾ ਨਾ ਛੱਡੋ। ਦੋਸਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੈਰ, ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਈਰਖਾ ਦੇ ਯਤਨ ਕਰੋ; ਤੇ ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇ। ਨਾ ਦੋਸਤਾਂ, ਨਾ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਦਿਓ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਕੰਮ ਵੇਖਣ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬਣ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੋ; ਪਰ ਜਦ ਖ਼ਤਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਧੀ ਜਦ ਗਰਭਵਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਤੇ ਅਗਲੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਾ ਗਵਾ ਦੇ, ਉਹੀ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਤਸ਼ਾਹ ਵੀ ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਖਾਏ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਸਮਾਂ, ਥਾਂ, ਭਾਗ, ਅਤੇ ਤ੍ਰੈ-ਵਿਧੀ (ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ) ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ; ਪਰ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਸਦਾ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮਾਂ ਹੀ ਹਨ। ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਖਜੂਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਜੜ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਛੇਤੀ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੋਟੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੋ, ਕਿ "ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ," ਭਾਵੇਂ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਆਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਓ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਦੇਰੀ ਕਰੋ; ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਬਣਾ ਦਿਓ ਜਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਵਜੋਂ ਦੱਸੋ। ਵਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੋ ਜਾਓ, ਪਰ ਛੁਪ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾ ਕੇ, ਵਾਰ ਕਰੋ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਓਹੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਡੁੱਬ ਨਾ ਜਾਵੋ। ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖੋ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਡੇ ਮੁਕਾਬਲੇਦਾਰ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਨੀਤੀ ਐਸੀ ਰੱਖੋ ਕਿ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਛਤਾਵਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕਣਿਕਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਸੀਂ ਕਣਿਕਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਲਾਹ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਸ਼ਕੁਨੀ (ਸੁਬਲ ਪੁੱਤਰ) ਅਤੇ ਦੂਸ਼ਾਸਨ—ਇਹ ਚਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੌਰਵ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨਸੂਬਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੁਰੀ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਝੰਡੇ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹਵਾ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨਾਵ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਈ, ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—"ਇਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਇੱਜਤ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਾਵ, ਜੋ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਹ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ-ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਦੁਖੀ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਾਵ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਪਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ!