ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰਦੇ ਸਨ। ਇਸੀ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੀ ਨੀਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਖਾਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਪਿੱਛੇ ਪਏ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਛੂਆ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਛੁਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਲਾਭ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਵਧਣ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ ਅਦਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਭੋਗੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਯੰਤ੍ਰਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਰਾਜ, ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਵੀ ਰੋਕ ਸਕਦੇ—ਜੋ ਹੋਵੇ, ਸੋ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਜਾਂਚ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭੇਸ ਬਦਲ ਕੇ ਗੁਪਤ ਚਰ ਆਗੇ ਭੇਜੇ। ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਲੈ ਲਵੇ। ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਣੁਚਿਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੀ ਹੋਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕਾਂਟਾ ਵੀ, ਜੇ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਲੰਮਾ ਖੂਨ ਵਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਕੰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਯਤਨ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਸੰਕਟ ਆਵੇ, ਤਦ ਬਿਨਾ ਝਿਝਕ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਨਾ ਸਮਝੋ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ। ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਅੱਗ ਦਾ ਚਿੰਗਾਰੀ ਵੀ, ਜੇ ਠਿਕਾਣਾ ਲੱਭ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਦਮੀ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਬਹਿਰਾ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਘਾਹ ਦੀ ਤੀਰ ਬਣਾਵੇ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ, ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਹੋਰ ਢੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਰਨ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ। ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਦੇ ਤਿੰਨ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੈਰੀ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਕੱਟ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਹਮਦਰਦਾਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਜਦੋਂ ਮੂਲ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਦਰੱਖਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ? ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਇਕਾਗਰ, ਗੁਪਤ, ਸੁਚੇਤ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੌਕਿਆਂ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਰਹੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਗੇਰੂਏ ਵਸਤ੍ਰ, ਜਟਾ ਅਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਜਿੱਤ ਲਵੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਦੇਵੇ। ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੀ ਪ੍ਰੇਰਕ ਹੈ; ਭਰਪੂਰ ਫਲ ਵਾਲੀ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੱਕਾ ਫਲ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਿਆਣਿਆਂ ਲਈ, ਹਰ ਕੰਮ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਮਾਂ ਪੱਕਾ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾਹ ਛੱਡੋ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਬੇਨਤੀ ਕਰੇ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਵੇਂ ਹੀ, ਵੰਡ-ਵਿਚੋੜੇ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ, ਜਾਂ ਹਰ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੈਰੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਸਿਆਣਾ ਲੋਮੜੀ (ਗਿੱਧੜ) ਸੀ, ਜੋ ਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚਤੁਰ ਲੋਮੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਸ਼ੇਰ, ਚੂਹਾ, ਭੇਡੀਆ ਅਤੇ ਰੀਛ—ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਹਿਰਣ ਦੇ ਸਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਹਿਰਣ, ਓਹ ਟਾਈਗਰ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਚਤੁਰ ਹੈ; ਇਹ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਚੂਹਾ ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਕੱਟੇ ਜਾਣ, ਟਾਈਗਰ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵੇ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਵਾਂਗੇ। ਗਿੱਧੜ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਉਧੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਪਏ; ਟਾਈਗਰ ਨੇ ਚੂਹੇ ਵਲੋਂ ਪੈਰ ਖਾਧੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਹਿਰਣ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਗਿੱਧੜ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਓ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਗਿੱਧੜ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਰਿਆ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਗਿੱਧੜ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਟਾਈਗਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਗਿੱਧੜ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਟਾਈਗਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਸਿਆਣੇ? ਕੀ ਤੂੰ ਸਿਆਣਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ? ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਘੁੰਮਾਂਗੇ।" ਗਿੱਧੜ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਸੁਣ, ਚੂਹੇ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ। ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਲਾਨਤ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਇਹ ਹਿਰਣ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮਰਿਆ।" "ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਵਾਂਗਾ।" ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਅਹੰਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਮਾਸ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।" "ਜੇ ਉਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਗਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਮਾਸ ਖਾਵਾਂਗਾ," ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਓਸੇ ਵੇਲੇ, ਚੂਹਾ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।