ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਚਨਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਬੜੀ ਸਬਰ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਘਮੰਡ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨੇਕੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਸਭਾ-ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿਚ, ਵਧੇਰੇ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਪਾਂਡਵ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਿਆਣਾ ਸੀ ਪਰ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ। ਇਸ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਵੱਡੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੱਡਿਆਂ ਵਰਗਾ ਆਚਰਨ ਰੱਖਦਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਦਇਆ ਜਾਣਦਾ, ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ-ਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦੇਵੇਗਾ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਬੜੀ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਵਧਦੀ ਮਿਹਰ ਦਾ ਦੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਬੁਰੀਆਂ, ਅਸ਼ੁਭ ਵਚਨਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵੀ ਰਾਏ ਹੈ—ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਪਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਅਤੇ ਕੁਝ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਜੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਪਾਂਡੁ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਰਾਜ ਪਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਹੋਰ। ਅਸੀਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜ-ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਸਦਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿਣਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਬਚੀ-ਖੁਚੀ ਖਾਣਾ—ਅਸੀਂ ਐਸੇ ਨਾ ਬਣ ਜਾਈਏ, ਪਿਤਾ ਜੀ; ਕੋਈ ਨੀਤੀ ਸੋਚੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੀ, ਬਾਕੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਜ ਲੈ ਸਕਦੇ।" ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚਿਆ, ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪਾਂਡੁ, ਧਰਮ ਦੇ ਪਕੜੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਖਾਸ। ਉਹ ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਪਾਂਡੁ ਵਾਂਗ, ਧਰਮਵਾਨ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹਟਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਇਹ ਰਾਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ। ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਮੰਤਰੀ, ਫੌਜ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਣਗੇ। ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ। ਅਸੀਂ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੀ। ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ? ਭੀਸ਼ਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਪੱਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਵੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸ਼ਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੀ ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੈ; ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਗਾ। ਵਿਦੁਰ ਸਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਗੁਪਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਵਾਰਨਾਵਤ ਵੱਲ ਨਿਕਾਲੋ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਡਰਾਉਣ, ਨੀਂਦ-ਰਹਿਤ, ਦੁਖਦਾਈ ਕੰਡ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿਚ ਚੁਭੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੋਰ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਕਰੋ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਨੇ ਕਣਿਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੀਤੀ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ, ਬੁਲਾਇਆ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਕਣਿਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪਾਂਡਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਦੱਸੋ, ਕਣਿਕਾ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰੀਕਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ—ਸ਼ਾਂਤੀ ਜਾਂ ਲੜਾਈ—ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।" ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਵੀ, ਸੌਬਲਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਕਣਿਕਾ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਣਿਕਾ ਨੂੰ, ਵਧੇਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੋਖੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। "ਹੇ ਭਾਰਦਵਾਜ, ਦੱਸੋ, ਕਿ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਘਾਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ; ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰੀਏ?" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਰਾਜ-ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਅਸਲ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਬਚਨ ਆਖੇ: "ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ; ਸੁਣ ਕੇ ਰੁਸ ਨਾ ਹੋਈਓ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ flaws ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ flaws ਲੱਭਣ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰੇ।