ਇਹ ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉਜਲੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, ਸੌਪਤਿਕ ਅਤੇ ਈਸ਼ੀਕਾ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਸਤ੍ਰੀ ਪર્વ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਭਾਵ ਦਾ ਉਤਪੱਤਿ ਹੋਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਵਨ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਅੰਧ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਈ ਗਈ ਲੋਹੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਭਰੀ ਨੀਅਤ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇਥੇ ਹੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਕੌਰਵ ਯੁਯੁਤ्सੁ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਸੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਭਰੀ ਰਵਾਨਗੀ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ।