ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਲ਼ੇ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਮਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪੱਕੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਦੇ ਕੋਈ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇਗਾ। ਦਰਅਸਲ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਭੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਪਲੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹੀ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿਓ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਰਥ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਸਾਰਿਆਂ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਰਗੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਭੀ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖੇਗਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਭੀ ਵੈਰ ਰੱਖੇਗਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਿ, ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਕੇਵਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆਸਰਾ ਰੱਖੋ। ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣਾਚਾਰਯ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜੀ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਵਰਗਾ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਗਦਾ-ਯੁੱਧ, ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ੀ ਅਤੇ ਰਥ-ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਸਹਦੇਵ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਬੁੱਧੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਨਕੁਲ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣਾ ਦੇ ਦ੍ਵਾਰਾ ਤਾਲੀਮਯਾਫਤਾ ਸੀ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਬਣਿਆ ਤੇ ਅਤਿਰਥਾ (ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ) ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੌਵੀਰ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਨੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਯਜ್ಞ ਕੀਤੇ ਸਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਡੁ ਭੀ ਯਵਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਲਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਵਿਪੁਲ ਸੌਵੀਰ ਸੀ, ਉਹ ਭੀ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਰੋਆਂ ਨਾਲ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਵਾਲੇ ਸੌਵੀਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ (ਦੱਤਮਿਤ੍ਰ) ਸੀ, ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਇਕੱਲਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਪੂਰਬ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਇੰਝ ਹੀ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਦੱਖਣ ਦੀ ਦਿਸਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਧਨ ਲਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਦਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਭੀਮਾ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਾਫ ਸੀ, ਪਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸ ਕੱਢਦੇ ਰਹੇ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬਾਂ, ਬਲ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਚਿਤ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਕਿੰਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਚਾਨਕ ਠੰਢਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਭੀਮਸੇਨ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕਰਣ, ਵਿਕਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਾਅ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਗਰਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਚਲੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਵੇਖਦੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਲੋਕ ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਭਾਵੇਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਨਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਹੁਣ ਉਹ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੰਝ ਹੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਕਾਇਮ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਜ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਵੱਡੇ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਦਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰੀਏ। ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦੇਵੇਗਾ।” ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਭਗਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।