ਦ੍ਰੋਣ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਫਲਗੁਨ—ਅਰਜੁਨ—ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਪਾਰਥ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾ-ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪੱਥਰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਜੈਸਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਾ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਰ ਸਕਦੇ; ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹਾਂ—ਫਿਰ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?” ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਕংস ਅਤੇ ਕਾਲੀਆ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ। ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਜਗਤ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ। ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਇਸ਼ਾਨ ਆਦਿ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।” ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ, “ਉਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ; ਉਹੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੋਗਤਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰਕ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਹੈ—ਅਤੀਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ; ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਅਟੱਲ, ਅਚਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਪਿਤਾ ਬਣਿਆ; ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਜਾਣਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।” ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇਰਾ ਸਾਲਾ ਤੇ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਮਤਾ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪੱਕੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਇਕ ਵਾਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਸੀ। ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਨੰਦ ਗੋਪਾਲ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਪੰੜਵਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਖਾਤਿਰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਐਸਾ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ।” ਫਿਰ, ਚਕ੍ਰ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੱਖਰੀ ਹੈ; ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ। ਮੇਰਾ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਹੇ ਪਾਰਥ, ਐਸਾ ਹਰੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਸਰਾ ਲੈ। ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।” ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਧੁਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ, ਸਮੁੰਦਰ-ਘਿਰੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਸੀ; ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਵਰਗਾ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਰਥ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਧਨੰਜਯਾ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਹਦੇਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਨਕੁਲ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਤੇ ਅਤਿਰਥਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਯਗ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੌਵੀਰਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਨ ਪਾਂਡੂ ਵੀ ਯਵਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ। ਸੌਵੀਰਾ ਦੇ ਵਿਪੁਲਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਰੁਆਂ ਅੱਗੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਗਰੂ ਵੈਰੀ, ਦੱਤਮੀਤ੍ਰਾ ਨਾਮਕ ਸੌਵੀਰਾ ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਅਣਰੋਕੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਇੱਕਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨੰਜਯਾ ਨੇ ਇੱਕਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਲੈ ਆਇਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਭੀਮ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਪਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੋਟ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੋਟ ਸੀ। ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਮਹਾਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੋਟ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਡਰ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਫਲਾਊਣ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਭਾਵਨਾ ਅਚਾਨਕ ਬਦਲ ਲਈ; ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰ ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਕਰਣ—ਵਿਕਰਤਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ—ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।