ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਪਸਰਾ ਮੇਨਕਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਆਈ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਲਈ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਬੀਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਤਦ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਲਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸ ਜੀਵਨ-ਬੀਜ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਹੀ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਤਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ, ਜਿੱਥੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਰੁਪਦ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ। ਪੰਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਡ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਸਵਰਗ ਸਿਧਾਰ ਗਏ; ਫਿਰ, ਪੰਚਾਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਤਿਲਕਤ ਹੋਇਆ। ਰਾਜ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਈ; ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸੀ, ਰਾਜ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਜਦ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਿਤਰ, ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਸੰਤੁਲਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਮ, ਜੋ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ੀ, ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਰਥ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੋਂ ਸਿੱਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਆਪਣੀ ਸਿਖਲਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਭੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਦ੍ਯੁਮਤਸੇਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੱਥ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਤੀਰ ਛੋਡ਼ਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ; ਉਹ ਰੇਜ਼ਰ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਚੌੜੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਹੀ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ, ਸਿੱਧੇ, ਮੋੜੇ ਅਤੇ ਵਿਅਪਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ; ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਹੁਨਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕੌਰਵ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਗਸਤਯ ਦੇ ਚੇਲੇ ਅਗ્નਿਵੇਸ਼ਯਾ ਸਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚੇਲਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਅਜੋੜ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਅਸਤਰ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ੀਰ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਹ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਵਰਤੀਂ।' ਹੇ ਭਰਦਵਾਜ, ਇਹ ਅਸਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਲੜੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਵਰਤਣਾ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਏਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਂ—ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ: ਆਪਣੇ ਗੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ। ਜਦ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਇਹ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇਗੀ।' ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਡ੍ਰੋਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਡ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਟਕਰ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ, ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੇ; ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ—ਤਾਂ ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ? ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਤੈਥੋਂ ਵੱਧ ਹੈ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਕਮਲ-ਨੇਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣਿਵੰਸ਼ੀ, ਕਂਸ ਅਤੇ ਕਾਲੀਆ ਦਾ ਸੰਹਾਰਕ। ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ; ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ। ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼ਾਨ ਆਦਿਕ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਬਣਾਏ; ਉਹੀ ਸਰਜਨਹਾਰ, ਭੋਗਤਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰਕ ਹੈ। ਉਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈ—ਭੂਤਕਾਲ, ਭਵਿੱਖ, ਵਰਤਮਾਨ; ਸਦਾ, ਸਰਬਵਿਆਪੀ, ਅਡੋਲ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਾਂ ਕੋਈ ਹੋਇਆ, ਨਾਂ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਬਣਿਆ; ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ?