ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਯज्ञ ਵਿੱਚ, ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਆਕਾਸ਼ਵाणी ਹੋਈ। ਉਸ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਵाणी ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ, "ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗੀ।" ਆਕਾਸ਼ਵाणी ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ। ਇਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲ ਲੋਕ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ—ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੀ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲੈ ਕੇ ਯਾਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਆਗ੍ਰਹ ਕੀਤਾ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਿਰਫ਼ ਮੈਂ ਹੀ ਹੋਵਾਂ।" ਯਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਅਜੈਯਤਾ ਸੀ, 'ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਿਉਮਨ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਨਾਮੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯज्ञ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜੋੜਾ ਜਨਮਿਆ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਿਉਮਨ ਨੇ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਮਹਾਨ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਿਉਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਦ੍ਰੋਣ, ਜਿਸਨੇ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਟਾਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ-ਯਸ਼ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਿਉਮਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਿਉਮਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ?" ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜਨਮ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਅਡਿੱਠੇ ਸਨ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਸਨੇ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਕੋਈ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਪੂਰੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਅਡਿੱਠਾ, ਉਹ ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਪਸਰਾ ਮੇਨਕਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਪਰ, ਉਸਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਮੇਨਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੰਸ਼-ਬੀਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ, ਲੱਜਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਬੀਜ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਤੋਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਤਪ-ਧਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ 'ਦ੍ਰੁਪਦ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ, ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਵਧਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਜ-ਪਦਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ, ਵਿਦਿਆ ਲਈ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵੈਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਧਨੁਰ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਹੋਰ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵ-ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਪਾਂਚਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜ-ਪਦਵੀ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋਇਆ। ਰਾਜ-ਪਦਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਈ, ਰਾਜ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਸਵਰਗ-ਲੋਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਿਉਮਨ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਸੁਣਾਈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਪਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਿਤ੍ਰ, ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਗਾਇਆ। ਭੀਮ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਰਥ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਭੀਮ, ਦਯੁਮਤਸੇਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਤੇਜ਼, ਤੇ ਉੱਚੀ ਹੁਨਰ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਰੇਜ਼ਰ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਚੌੜੇ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਯज्ञ, ਤਪੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਮਹਾਨ ਪਾਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ, ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਹ ਹੋਈ।