ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਵਧੀਕਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਯਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ, ਯਾਜ ਨੂੰ, ਸਹੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਯੱਗ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਯਾਜ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਯੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਦੂਜੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਉਪਯਾਜ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਤਾਨ ਯੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ ਗਈ, ਜਿਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਇੱਕ ਮਹਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਓਹੋ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਯੱਗ ਕਰਵਾਇਆ। ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਾਜ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਕੌਸਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾਵਾਨ ਸੀ, ਵੀ ਯਥਾ ਸਮੇਂ, ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਹਵਨ ਸਮਾਪਤੀ ਉੱਤੇ, ਪੂਜਾਰੀ ਕੋਲ ਆਈ। ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਰਾਣੀ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਰਾਣੀ! ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਉਪਲੱਬਧ ਹੈ: ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰੀ, ਜੋ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰਣਗੇ।" ਪਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰਾ ਮੁੱਖ ਅਜੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਮਾਤਾ ਬਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪੂਜਾਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਠਹਿਰੋ।" ਯਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਯਾਜਾ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹਵਨ ਅਤੇ ਉਪਯਾਜਾ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਆਹੁਤੀ ਕਦੇ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਪ੍ਰਿਸ਼ਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਵੋ ਜਾਂ ਠਹਿਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ।" ਜਦੋਂ ਯਾਜ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਆਹੁਤੀ ਅੱਗ ’ਚ ਪਾਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇਵਤੁਲ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸੀਸ ਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਵਚ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ, ਤੀਰ, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਇਹ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਵੀ। ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਲਈ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਪਾਂਚਾਲ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਚੀਕ ਉਠੇ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੂਜੀ ਆਹੁਤੀ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ, ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਹਵਨ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਹ ਕੁੜੀ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤੀ ਦੇ ਇਨਕਾਰ ਤੇ ਪੂਜਾਰੀ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ, ਹਵਨ ਮੰਡਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਜਨਮੀ। ਇਹ ਸੁਭਾਗਾ ਪਾਂਚਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਮਨੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਗਹਿਰੀ ਸਾਂਵਲੀ, ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਨੀਲੇ-ਕਾਲੇ ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਵਾਲ, ਲਾਲੀ-ਮਾਈਲ ਨਖ, ਸੁੰਦਰ ਭੌਂਹਾਂ, ਗੋਲੇ ਤੇ ਉਭਰੇ ਸਤਨ, ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੁੱਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਤਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਇਹ ਸੁੰਦਰ, ਸਾਂਵਲੀ ਕੁੜੀ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰੇਗੀ।" "ਇਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਪਾਂਚਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ, ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਪੁੱਤਰ-ਪੁੱਤਰੀ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਅਦੁੱਤੀਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਯਾਜ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇ, ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਹੋਵਾਂ।" ਯਾਜ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ, "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਤੇ ਅਜੈਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇ ਪੁੱਤਰੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਜਨਮ ਤੇ ਯਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਾਮ ਰੱਖੇ। ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ "ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ" ਅਤੇ ਪੁੱਤਰੀ ਦਾ ਨਾਮ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ" (ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਂਵਲੀ ਸੀ)। ਇਉਂ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੱਗ ਵਿਚ ਇਹ ਜੋੜਾ ਜਨਮਿਆ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੇ ਫਿਰ ਵੇਦ-ਅਧਿਐਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਲੇਖੇ-ਭਾਗ ਨੂੰ ਕੋਈ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਆਪਣੀ ਖੁਦ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਕੀਤਾ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਵਿਦਿਆ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਪੁਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਵਿਦਿਆ ਕਿਵੇਂ ਪਾਈ?" ਫਿਰ, ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਵਚਨਬੱਧ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਅਖੀਰ, ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ। ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਆ ਗਈ। ਫੁੱਲਦੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੁੱਤਰੀ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਜਨਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ।