ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਸਾਟਯਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਲੇਟੀ ਕਾਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਾਦਯੁਮਨ ਦੇ ਰਥੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਭਰਾ ਲਈ ਦੁਖੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਓਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗਦੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਭੀਮਸੇਨਾ ਦੇ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਛੱਡਿਆ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਦੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ, ਦ੍ਰੌਣੀ, ਵਿਯਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਪਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉਤੇ ਲਾਗੂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਜੇਤੂ ਜਹਿਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦਸਵਾਂ ਪੁਸਤਕ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੌਪਤਿਕ ਪਰਵ ਕੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਠ ਸੌ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਸੌਪਤਿਕ ਅਤੇ ਈਸ਼ੀਕਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗਾਂ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ੍ਰੀ ਪਰਵ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਰੁਣਾ ਦਾ ਉਤ্থਾਨ ਹੈ। ਇਕ ਪਾਸੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਲੋਹਾ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਭੀਮਸੇਨਾ ਦੀ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਮਨੋਬਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਜਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਤਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮੋক্ষ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਕੌਰਵ ਯੁਯੁਤਸੁ, ਰਾਜਕੁਟੰਬ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਹੋਏ। ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖਦਾਈ ਰੋਣਕਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰਤਾ ਨੂੰ ਵੀ। ਇੱਥੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਦੁਖ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾਤੀਆਂ ਦੇ ਮਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਦਮ ਚੁੱਕਿਆ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਿਆਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਧਾਰਮਿਕ ਰੀਤੀਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਜਲ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਦੀ ਰੀਤੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਰਨਾ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਾ ਗੁਪਤ ਜਨਮ ਖੁਲਾਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਯਾਸ ਦੁਆਰਾ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ ਜੋ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਬਾਈਸ ਚੱਪਟਰ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਪੰਜ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਯਾਸ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਾਰਵਾਂ ਪੁਸਤਕ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਰਵ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਰਵ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਵਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਬਾਰਵਾਂ ਪੁਸਤਕ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਚੱਪਟਰ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਵੀ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਕਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਉੱਚ ਨਿਯਮਾਂ, ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਵਿਵਸਥਾ, ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਉੱਚਾ ਪੱਧਰ ਦਰਸ਼ਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗਾਇਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਕਿਰਤ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮਾ ਦੀ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੀ ਇਸ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਤਿਰਵਾਂ ਪੁਸਤਕ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਰਣੇ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕ ਸੌ ਚਾਰ ਛੇ ਚੱਪਟਰਾਂ ਦਾ ਸਮਾਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਅਠ ਸੌ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੌਦਵਾਂ ਪੁਸਤਕ, ਅਸ਼ਵਮੇਧਿਕਾ, ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਮਵਰਤਾ ਅਤੇ ਮਰੁੱਤਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਹਾਣੀ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਜਨਮ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਰਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਅਤੇ ਰਿਤੀ ਲਈ ਛੱਡੇ ਗਏ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਪ੍ਰਿੰਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਚਿਤਰੰਗਦਾਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਦੁਖ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੱਚੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਾਉਂਦਾ ਹੈ।