ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਗਈ, ਉਸਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲੋਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਲੈ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਕੰਡੀ ਵਿਖੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਤੇ ਕੰਪਿਲ੍ਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦੱਖਣੀ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਇਲਾਕੇ, ਜੋ ਚਰਮਣਵਤੀ ਦਰਿਆ ਤੱਕ ਫੈਲਦੇ ਸਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਏ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਹਾਰ ਮੰਨਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਬਲ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਤ ਨਹੀਂ ਖਾਦੀ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਹਿਚ੍ਛੱਤ੍ਰਾ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਬਲ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ। ਨਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕਾਬਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਕਈਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੇਰੇ ਘਰ ਕੋਈ ਉਤਮ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਉੱਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ।" ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਟਾਹੁਣ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਐਸਿਆਂ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਗਿਆਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ। ਪਰ ਇਹ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ ਅਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਭਰਾਵਾਂ, ਯਾਜ ਅਤੇ ਉਪਯਾਜ, ਦੇਖੇ। ਦੋਵੇਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਨ, ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁਝਾਰਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪਰਖ ਕੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਪਯਾਜ ਵੱਲ ਰੁਝਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਪਯਾਜ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ—ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਆਸਨ, ਫਲ ਆਦਿ ਦਿੱਤੇ। ਉਪਯਾਜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਖੋਜ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਕੀਤੀ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਦ੍ਰੋਣ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਉਪਯਾਜ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਲੈ ਲਵੇ।" ਫਿਰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਸਾਲ ਭਰ ਉਪਯਾਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਪਯਾਜ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਯਾਜ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਫਲ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਣਜਾਣ ਸੀ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਫਲ ਬਿਨਾਂ ਪਰਖੇ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਭਿੱਖਾ ਖਾਂਦਾ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਖ ਕੇ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰੇਗਾ।" ਉਪਯਾਜ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਯਾਜ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਯਾਜ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਯਾਜ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਠ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਦ੍ਰੁਪਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ, ਉਦਾਸ ਸੀ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਖਾਲਸਾ ਬਲ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ।" ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਿਆਹਤਾ ਬਣੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਬਲ ਵਿੱਚ ਅਤੁੱਲ ਹੈ।" ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਮਾਤ ਨਾ ਖਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਖਸ਼ਤਰੀ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵੰਨੇ, ਉਸਦੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਅਕਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਛੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਤਲਵਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਸ਼ ਵਿਚ ਖਸ਼ਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਭਾਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵੀਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਜਾਂ ਖਟਵੰਗਾ ਵਰਗਾ ਹੈ।