ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਅਤੁੱਲ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਂਭ ਲਿਆ। ਰਾਜਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਵਾਪਸ ਹਟ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਯਜ੍ਨਸੇਨ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ। ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਿੱਤਰ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲਈ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਇਆਵਾਨ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਸੀ, ਉਹ ਮੋਹ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਅੱਜ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਨਾ ਰਾਜ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਦੀ ਫ਼ਿਕਰ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਯਜ੍ਨਸੇਨ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਦਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨ ਲੈ, ਹੇ ਪਾਂਚਾਲ।" ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੋਡ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਕੰਡੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬਸਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਕੰਪਿਲ੍ਯਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਵੱਸਿਆ। ਦੱਖਣੀ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਇਲਾਕੇ, ਚਰਮਣਵਤੀ ਦਰਿਆ ਤੱਕ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀਆ ਬਲ ਨਾਲ ਕਦੇ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਲ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਵੀ ਅਹਿਚੱਤ੍ਰਾ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤ, ਅਹਿਚੱਤ੍ਰਾ ਦੀ ਭਰੀ-ਪੁਰੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੀ ਨੀਂਦ ਨਾ ਲੈ ਸਕਿਆ। ਆਪਣੇ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀਆ ਬਲ ਤੇ ਮਾਣ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਲ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕਾਬਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਦੁਖ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ।" ਉਹ ਆਹ ਭਰਦਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। "ਮੇਰੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ," ਉਹ ਸੋਚਦਾ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਜੋ ਗਿਆਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਸ਼ਸਤਰ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਵਰਗਾ ਬਲ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ। ਪਰ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਘੁੰਮਦਿਆਂ-ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਨ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਣ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਦੋ ਉੱਤਮ ਭਰਾ, ਯਜ ਅਤੇ ਉਪਯਜ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਸਨ, ਦੇਖੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵਣ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਅੰਗ-ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਉਪਯਜ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਪਯਜ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ, ਆਸਨ, ਫਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਪਯਜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸ ਖਾਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸ।" ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਪਯਜ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਸੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।" ਉਪਯਜ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਕ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਿਆ ਇਕ ਫਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਵਸਤੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੀਖ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਸਵਾਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਗੁਰੁ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਚੀ ਹੋਈਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਖਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਅਕਲ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਪਯਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇਕ ਸਾਲ ਮਗਰੋਂ, ਉਪਯਜ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।