ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗੂੰ ਗੂੰਜਦੀ ਗਰਜ ਅਤੇ ਵਧਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਉਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ, ਤਾਂ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਤਯਜਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਭਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੋਟੀਆਂ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪਾਂਚਾਲ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਲੱਗੀ ਚੋਟ ਉੱਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਤਯਜਿਤ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਤੇ ਡਟ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਸਤਯਜਿਤ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਲ ਸੈਨਾ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਵਾਂਗ ਹਿਲ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰ ਸਤਯਜਿਤ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ ਜੋ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਾਣ-ਕੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ—ਇਹ ਕਾਰਨਾਮਾ ਸਭ ਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਲੱਗਿਆ। ਫੇਰ ਪਾਂਚਾਲ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਸਤਯਜਿਤ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਕੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਸਤਯਜਿਤ ਨੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਸਾਰਥੀ ਅਤੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਤੀਬਰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਾਂਚਾਲ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਚੋਟਾਂ ਅਰਜੁਨ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤ ਵਾਰ ਵਾਰ ਟੁੱਟੀ। ਜਦੋਂ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਘੋੜੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਸਤਯਜਿਤ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦਾ ਦੇਖ, ਅਰਜੁਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਸ਼ਤ (ਪਾਂਚਾਲ) ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਝੰਡਾ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵਿੱਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਗੱਛਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਉਚਕਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗਰਜ ਉਠਿਆ। ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਨੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਦਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗਰਜ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨਾਤਮਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਨਗਰੀ ਛੱਡ ਗਏ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਕਾ ਸੀ, ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: "ਇਹ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ; ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਦਾਨ ਮਿਲਣ ਦਿਉ।" ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜ੍ਨਸੇਨ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਡ੍ਰੋਣਾ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ। ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜਿਸਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਤੇ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਵੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਡ੍ਰੋਣਾ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਤੇ ਨਗਰੀ ਜਿੱਤ ਲਈ; ਹੁਣ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਆ ਗਈ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਮਿੱਤਰ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਡ੍ਰੋਣਾ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਬੋਲੇ, "ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲਈ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਦਿਆਲੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਖੇਡਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਧਾਇਆ। ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਆਪਣੇ ਅਰਧ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਰਾਜ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਯਜ੍ਨਸੇਨ।" "ਤੂੰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਦਾ; ਜੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨ।" ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਡ੍ਰੋਣਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਰਧ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਕੰਡੀ ਵਿਖੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਕਾਂਪਿਲਯਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਦੱਖਣੀ ਪਾਂਚਾਲ, ਚਰਮਣਵਤੀ ਤੱਕ, ਡ੍ਰੋਣਾ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਹਮਿਲਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਦ੍ਰੁਪਦ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਸ਼ਤਰੀਅ ਧਰਮ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਤਾਕਤ ਦੀ ਘਾਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਡ੍ਰੋਣਾ ਆਹਿਛੱਤ੍ਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਇਉਂ, ਆਹਿਛੱਤ੍ਰ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਕੇ ਡ੍ਰੋਣਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਡ੍ਰੋਣਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੀਂਦ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਆਪਣੇ ਕਸ਼ਤਰੀਅ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਤਾਕਤ ਦੀ ਘਾਟ ਜਾਣਦਿਆਂ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੱਭਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਕਈਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਕੁਲ ਉੱਤੇ ਲਾਜ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।" ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਾਹੁਣਾਂ 'ਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਡ੍ਰੋਣਾ ਵਿਰੁੱਧ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਤਤਪਰ ਸੀ, "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਾਥੀ।