ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਹੰਕਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਭੀਮ ਨੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਦਕਿ ਫਾਲਗੁਨ ਅਰਜੁਨ, ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਪਰਸ਼ਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਲੱਗੀ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਿੰਜਯਾ ਵੀ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਜੰਗ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਆਸ਼ਚਰਜਕ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੱਜਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਝੱਲਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਤੁਰਬਨ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੀਰ-ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕੋਈ ਝਲਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਧਰਤੀ—ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿਚ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਵਲੋਂ “ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!” ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਨਗਾਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਉਠਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸਤਯਜਿਤ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਪਾਰਥਾ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਭਰ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੋਟ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਪਾਂਚਾਲੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰਦਾਰ ਦੇ ਜਖਮੀ ਹੋਣ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਗੱਜਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਵਧਦਾ ਆਇਆ, ਸਤਯਜਿਤ, ਜੋ ਵਿਰਤਾ ਵਿਚ ਡਟਿਆ ਸੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਧਨੰਜਯਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਹੁਣ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦਾ ਸਤਯਜਿਤ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਵਾਂਗ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸਤਯਜਿਤ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਾਣ-ਕੇਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ—ਇਹ ਕਾਰਨਾਮਾ ਵਧੀਰੇ ਆਸ਼ਚਰਜਕ ਸੀ। ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ; ਉਸਨੇ ਸਤਯਜਿਤ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਸਤਯਜਿਤ ਨੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰਥ, ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥੀ ਤੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਜਦੋਂ ਪਾਂਚਾਲ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਝੱਲਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਉਹਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਚਾਲਕ, ਝੰਡਾ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ—ਸਭ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਹੋਇਆ; ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਦੇ ਗਏ, ਘੋੜੇ ਵੀ ਕੱਟੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਤਯਜਿਤ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਸ਼ਤ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਝੰਡਾ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਗੱਛੀ ਚੁੱਕੀ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਿਆ। ਅਚਾਨਕ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਧਨੰਜਯਾ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਧਨੰਜਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਵਧਦਾ ਆਇਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਨਗਰੀ ਛੱਡ ਗਏ। ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸਬੰਧੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਫੌਜ ਨਾ ਮਾਰੋ; ਭੀਮ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਭੇਟ ਮਿਲਣ ਦਿਓ।” ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਅਤ੍ਰੁੱਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਜ੍ਨਸੇਨ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਡਰੋਣਾ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ। ਮਾਣ ਹਾਰ ਚੁੱਕਾ, ਧਨ-ਹੀਣ ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਹੇਠ ਆਇਆ ਦ੍ਰੁਪਦ—ਡਰੋਣ ਨੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਤੇ ਨਗਰੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਬਚੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਕੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਮਿੱਤਰ?” ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਡਰੋਣ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਵੀਰ; ਅਸੀਂ ਮਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ। ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਨੇਹ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ। ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਆਧਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲੈ।” “ਨਿਸਚੈ ਹੀ, ਬਿਨਾ ਰਾਜ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਯਜ੍ਨਸੇਨ। ਤੂੰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਦਾ; ਜੇ ਚਾਹੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨ ਲੈ, ਹੇ ਪਾਂਚਾਲ।” ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।