ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੋਕ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸੀ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਡ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਪਾਂਡਵ, ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰੋ।" ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਅਤੇ ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ; ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਆਗੂ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੌਂਤਿਆ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੂਫਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ 'ਚ ਐਵੇਂ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਮਕਰ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਪਰਵਾਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭੀਮ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਤੂੜਾ। ਵਹਿ ਪਰਥਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਚ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਫਟ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਹਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਹਾਥੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਗਏ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਥੱਲੇ ਸਟ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਅਤੇ ਰਥ-ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਲਰ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ 'ਚ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਐਵੇਂ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਰਸ਼ਤਾ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਢਹਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਐਵੇਂ ਢਹਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅੱਗ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਉਹ ਪਾਰਥਾ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਹੋ ਗਈ; ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਤਾਜ-ਧਾਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਂਚਾਲਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੀਰ-ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਖਿੱਚ ਕੇ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਉਥੇ ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ; ਉਸ ਜੰਗ 'ਚ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਲੋਂ "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ, ਡੌਲ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ। ਉਥੇ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਿਲੀਆਂ; ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਤਯਜਿਤ ਸਮੇਤ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਸ਼ੰਬਰ ਵਾਂਗ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਰਥਾ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੀਰ-ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਹਾਥੀ ਦਾ ਆਗੂ ਜਖਮੀ ਹੋਵੇ। ਪਰਥਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਸਤਯਜਿਤ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ 'ਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਧਨੰਜਯ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਸਤਯਜਿਤ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆਏ, ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪਰਥਾ ਨੇ ਸਤਯਜਿਤ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂਆਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ; ਇਹ ਕਾਰਜ ਅਦਭੁਤ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਥਾ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਪਰਥਾ, ਵੱਡਾ ਰਥ-ਸਵਾਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ; ਫਿਰ, ਸਤਯਜਿਤ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ ਸਤਯਜਿਤ ਨੇ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਥਾ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥ-ਸਵਾਰ ਅਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਜੰਗ 'ਚ ਪਾਂਚਾਲ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਥਾ ਨੇ ਓਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥ-ਸਵਾਰ, ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਪਕੜ 'ਤੇ ਤੀਰ ਲੱਗੇ; ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਟੁੱਟਦੇ ਗਏ, ਜਦ ਘੋੜੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਉਹ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ; ਸਤਯਜਿਤ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਦੇਖ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਪਾਰਸ਼ਤਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ; ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰਥਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਓਹ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਗੱਛਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਕੌਂਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਉਚੱਕੀ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ। ਅਚਾਨਕ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ-ਭੂਮੀ ਛੱਡੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਨਗਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੇ ਕੁਰੂ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ, ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ; ਭੀਮ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਦਾਤ ਮਿਲਣ ਦਿਓ।