ਉਹ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਨਗਰੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਮਹਾਬਲੀ ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਕਰਨ, ਜਲਸੰਧ ਅਤੇ ਸੁਲੋਚਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਹਰ ਕੋਈ ਚੀਕਦੇ, “ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ! ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ!”—ਇਹ ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਅੱਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇਖੀ ਤੇ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਤੁਰੰਤ ਮਹਲ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਯਜ੍ਨਸੇਨ ਦੇ ਭਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਸਭ ਇਕਠੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ। ਫਿਰ ਯਜ੍ਨਸੇਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਚ ਕੌਰਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤੋ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਆਚਾਰਯਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੀ ਚਾਲ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। “ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਵਿਖਾ ਚੁੱਕਣਗੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਫੜਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਨਗਰ ਤੋਂ ਅੱਧਾ ਕੋਸ ਬਾਹਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕੌਰਵ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ-ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਈ ਹਨ, ਇੰਨਾ ਡਰ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾੜੇ ਅਤੇ ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਛਾਵਣੀ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਨੇ ਸਿੰਘ-ਗਰਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵਿਕਰਨ, ਸੁਬਾਹੂ ਅਤੇ ਦੀਰਘਲੋਚਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤੰਤ ਵਜਾ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਪਰਸ਼ਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵਿਕਰਨ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕਰਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭਸਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਨਗਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਲਾਠੀਆਂ ਅਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕੌਰਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੰਪਿਲਯਾ ਦੇ ਜੁਆਨ ਅਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧ ਪਏ। ਉਹ ਦੌੜਦੇ, ਚੀਕਦੇ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਨਾ ਕਰ।” ਮਾਦ੍ਰੀਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਸੰਭਾਲੀ, ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ; ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਅਗਵਾ ਸੀ, ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵਧੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੂਫਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਚਤੁਰੰਗੀਣੀ (ਚਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ) ਮਹਾਨ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਮਕਰ (ਮੱਛ) ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁਸਦਾ ਹੋਵੇ। ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਪਾਰਥ, ਆਪਣੀ ਬਾਹੁ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਬਣ ਕੇ, ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਉਹ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਸੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਫੱਟਣ ਕਰਕੇ, ਲਹੂ ਵਗਾਉਂਦੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹਾਥੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਤੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਗਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ (ਭੀਮ) ਨੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਭੀ ਭਰਦਵਾਜ (ਦ੍ਰੋਣ) ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਪਾਂਡੁਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਰਸ਼ਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦੇਵੇ; ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਜੰਗ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਹੋ ਗਈ; ਪਾਂਡੁਪੁੱਤਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੰਘ-ਗਰਜਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਮੋੜੇ ਵਾਲਾ (ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ) ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੀਰ-ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਗਿਆ, ਇੰਨਾ ਕਿ ਮਹਾਨ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕੋਈ ਝਲਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਨਾਂ ਦਿਸਾ, ਨਾਂ ਅਸਮਾਨ, ਨਾਂ ਧਰਤੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ; ਉਹ ਜੰਗ ਐਸੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ “ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!” ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ, ਨਗਾੜਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਧੁਨ ਅਸਮਾਨ ਗੂੰਜਾ ਗਈ।