ਜਦੋਂ ਸਭ ਲੋਕ ਅਖਾੜੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਚਾਰਦੇ, "ਅਰਜੁਨ!", ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ, "ਕਰਣ!", ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ, "ਦੁਰਯੋਧਨ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਵਾਂ ਲੈ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਲਕੜਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਨੇ ਉਸ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਰੱਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਕਰਣ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਡਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਕਰਕੇ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੁਯੋਧਨ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਨੂੰ ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਕਰਣ ਵਰਗਾ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣਾਚਾਰਯ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ-ਦੱਖਣਾ ਮੰਗਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਦ੍ਰੋਣ), ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਗੇਟ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚਤ ਦੱਖਣਾ ਦਿਓ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਪੂਜਨੀਯ ਗੁਰੂ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਆਦੇਸ਼ ਕਰੋ।" ਤਦ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਪੂਰੀ ਦੱਖਣਾ ਭਰੋ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਓ—ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੱਖਣਾ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼!" ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਯੋਧਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਦੱਖਣਾ ਲੈਣ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਕਰਨ, ਜਲਸੰਧ, ਸੁਲੋਚਨ—ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਹਰੇਕ ਆਖਦਾ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ! ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ!"—ਇਹ ਸਭ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਚਲਚਲਾਹਟ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਮਹਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਯਜ੍ਨਸੇਨ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸਭ ਇਕਠੇ ਗੱਜ ਉਠੇ। ਯਜ੍ਨਸੇਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੇਤ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਵਰਸਾਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਹੰਕਾਰਤਾ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ। "ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾ ਲੈਣ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਫੜਨਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ (ਅਰਜੁਨ) ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਅੱਧਾ ਕੋਸ ਬਾਹਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧ ਗਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਕੌਰਵ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜਦ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਇਕਲਾ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਅਨੇਕ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਨਾ ਡਰ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਤੇ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵਿਕਰਨ, ਸੁਬਾਹੁ ਤੇ ਦੀਰਘਲੋਚਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਵਜਾ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਚਲਾਈ ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਪਰਸ਼ਤ (ਦ੍ਰੁਪਦ) ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਵਿਖੰਡਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵਿਕਰਨ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕਰਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ, ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਸੱਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਉੱਤੇ ਮੇਘਾਂ ਵਾਂਗ ਵਰਸ ਪਏ। ਕੰਪਿਲਯਾ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਜੰਗ ਦੀ ਚਲਚਲਾਹਟ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧ ਪਏ। ਉਹ ਦੌੜਦੇ, ਚੀਕਦੇ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚੀਲ-ਚੀਲ ਕਰਦੇ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਪਾਂਡਵ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਨਾ ਕਰੋ।" ਮਾਦ੍ਰੀਪੁੱਤਰ (ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਾਹਦੇਵ) ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਲਿਆ, ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਅਗੂਆ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਲਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਗੂੰਜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਚੌਕਸ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਮਕਰ (ਮੱਛ) ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੱਕ ਕੇ ਹਾਥੀ ਦਲ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਨਿਪੁੰਨ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਵਿਚ ਡਾਢਾ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਦਲ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਉਹ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਚੱਕੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਲਹੂ ਵਗਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਹਾਥੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਦੱਖਣਾ ਲਈ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੌਰਵ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।