ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੇ ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਰਣ ਨੂੰ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਦੁਜਾ ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ) ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਉਂ ਦੀ ਦਾਨੁਸ਼ੀਲਤਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਜਾ ਜਨ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।" ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਕਰਣ ਦਾ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੜਿਆਂ, ਸੁਣਹਿਰੀ ਪਾਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸੁਣਹਿਰੀ ਆਸਨ ਤੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਸੀ ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰਣ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮੁਕੁਟ, ਹਾਰ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ, ਸ਼ੁਭ ਗਹਣਿਆਂ, ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰਿਆਂ ਵਿਚ ਉਹ ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਕਰਣ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਕੌਰਵ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਰਾਜ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ ਬਦਲੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ?" ਕਰਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਆਖੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਕਰਣ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, "ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ।" ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਨੰਦ ਅਨੁਭਵਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਅਧਿਰਥਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਦਰ ਖਿਸਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਤੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਕਰਣ ਨੇ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਭਿੱਜੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਰਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਢੱਕੇ ਤੇ ਉਸ ਚਾਰੀਓਟੀਅਰ ਨੂੰ "ਪੁੱਤਰ" ਆਖ ਕੇ ਪਿਆਰ ਜਤਾਇਆ। ਅਧਿਰਥਾ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਗ-ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਾਲੇ ਭਿੱਜੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਦਿਤਾ। ਭੀਮਸੇਨ, ਪਾਂਡਵ, ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਰਣ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲਗਭਗ ਹੱਸਦਿਆਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਤੂੰ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਵਾਂਗ, ਜਲਦੀ ਕੋੜਾ ਚੁੱਕ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਅੱਗ ਕੋਲ ਯਜਨ-ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਕਰਣ ਦੇ ਹੋਠ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੰਬੇ; ਉਸ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਸਾਹ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਤਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਕਮਲ-ਤਲਾਬ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਸਮਝਣੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਦਧੀਚੀ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਵਜਰ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਨਾਸ ਹੋਏ। ਦੇਵੀ ਗੁਹਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਭੇਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਦਿ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਦੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਦਰਜੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਦ੍ਰੋਣ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਘੜੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ; ਗੌਤਮਾ, ਗੌਤਮ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਘਾਹ ਦੀ ਝਾੜੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਸੁਣੀ ਹੈ—ਕਿਵੇਂ ਕੰਡਲ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸ਼ੇਰਨੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਗ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮੇਰੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਾਲ। ਜੇ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਚ ਭੀ ਰੁਕਾਵਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਆਪ ਚੁੱਕੇ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ-ਗੁੱਲਾ ਹੋਇਆ, "ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!" ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕਰਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਅਖਾੜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਂਡਵ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਦੇ, "ਅਰਜੁਨ!" ਕੁਝ, "ਕਰਨ!" ਤੇ ਹੋਰ, "ਦੁਰਯੋਧਨ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਖ ਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਕਰਕੇ ਡਰ ਸੀ, ਉਹ ਛੇਤੀ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੁਯੋਧਨ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਨੂੰ ਬੜੀ ਆਦਰ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ, "ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਰਣ ਵਰਗਾ ਧਨੁर्धਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਗੁਰੁ-ਦੱਖਿਣਾ ਮੰਗਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੁਰੁ-ਦੱਖਿਣਾ ਦੇਣ। ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਗੁਰੁਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਆਦੇਸ਼ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਈਏ?" ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੁਰੁ-ਦੱਖਿਣਾ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚੋਂ ਫੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੁਰੁ-ਦੱਖਿਣਾ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼!" ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁਰੁ-ਦੱਖਿਣਾ ਲੈਣ ਨਿਕਲ ਪਏ।