ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੀ ਇਸ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਰੰਗ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਦੋ ਭਾਗ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤਦ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੀ ਦੋ ਵੰਡਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਈਆਂ। ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਠੰਢੇ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਕੁੰਤੀ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੋਸ਼ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਾਂ ਵਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਜੇ ਵੀ ਵੱਡਾ ਵਿਗਾੜ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਰਦਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਪ ਆਚਾਰਯ, ਜੋ ਇਕਲ ਵਿਗ੍ਰਹ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੂਰੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਧਨੁਰਧਾਰੀਆਂ — ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਕਰਣ — ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਪ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈ; ਕੌਰਵ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਕਲ ਵਿਗ੍ਰਹ ਕਰੇਗਾ। ਹੇ ਬਾਹੁਬਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੋ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਫਿਰ ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਤੁਹਾਡੀ ਚੁਣੌਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਣਜਾਣ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰਣ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਕੰਵਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਰਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਆਚਾਰਯ, ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜਸੀ ਜਨਮ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਜੋ ਸੈਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਰਾਜਨ, ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਲੋਹਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।" ਕਰਨ ਨੇ ਫਿਰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਜੇ ਇਹ ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਬਿਨਾਂ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਕਰਣ ਨੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਇਆਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।" ਤਦ ਕਰਣ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਇਆ — ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੜਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਕਰਣ, ਜੋ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਜਸੀ ਭੂਸ਼ਣਾਂ, ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਅਤੇ ਕੰਗਣ ਪਾ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਸੀ ਪਹਿਰਾਵੇ 'ਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀਆਂ, ਪੱਖੇ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਕਰਣ ਨੇ ਕੌਰਵ ਰਾਜਾ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਸ ਰਾਜ ਦੇ ਇਨਾਮ ਦੇ ਬਦਲੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਦਵਾਂ?" ਕਰਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੁਝ ਵੀ ਆਖੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ 'ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਕਰਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ," ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਅਤਿ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਧਿਰਥਾ, ਕਰਣ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਆਪਣਾ ਉੱਪਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਲੁੜਕਦਾ, ਪਸੀਨੇ-ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਹੋਵੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਕਰਣ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਲਈ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਜੇ ਵੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਰਥਾ ਨੇ ਕੰਬਦਿਆਂ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਢੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਕਰਣ ਨੂੰ "ਪੁੱਤ੍ਰ" ਕਹਿ ਕੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਰਣ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਹੱਸਦਿਆਂ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਚਲ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਛੇਤੀ ਕੋੜਾ ਚੁੱਕ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਭੋਗਣ ਜੋਗ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਹਵਨ ਅੱਗ ਕੋਲ ਹਵਨ ਭੋਜਨ ਚੱਖਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਕਰਨ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਹੌਠ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੰਬੇ, ਉਸਨੇ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਸਾਹ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਲ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ ਕੌਲਾਂ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀਯਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਸਮਝਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਦਧੀਚੀ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਵਜਰ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਗਏ।" "ਦੇਵਤਾ ਗੁਹਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ - ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਦਿ - ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ।" "ਡ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਘੜੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ; ਗੌਤਮ ਰੀਡਾਂ ਦੇ ਝਾੜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਸੁਣੀ ਹੈ: ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਬਾਘਣ ਨੇ, ਕੰਡਲੀਆਂ ਅਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਜਨਮਿਆ।" "ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਗ ਦੇ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਾਥੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਇਤਰਾਜ਼ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਆਪ ਚੁੱਕੇ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, 'ਵਧਾਈ ਹੋ!' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਕੇ, ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਪਾਂਡਵ, ਡ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਆਦਿ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।