ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੰਜ ਤਾਰੇ ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸੌ ਬਲਵਾਨ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉੱਠ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ ਕਰਣ ਚੌੜੀ ਅਖਾਂ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਕਵਚ ਅਤੇ ਕੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਣ, ਜੋ ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਪੇਟੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵਿਅਪਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਉੱਤੇ ਭਾਗ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਤਾਕਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਿੰਘ, ਬਲਦ ਜਾਂ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਚਮਕ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਤੇਜ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਲੰਮਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਸਿੰਘ-ਸਰੀਰ, ਅਨੇਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਰੂਪ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਰਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕ ਟਕ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰ ਰਹੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?" ਫਿਰ, ਕਰਣ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਘਣ ਘੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, "ਇੱਕ ਭਰਾ ਭਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਸਾਵਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ।" "ਪਾਰਥ, ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਹੁਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈਰਾਨ ਨਾ ਹੋਵੀਂ।" ਉਹ ਅਜੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਜਦਕਿ ਅਰਜੁਨ ਵਿੱਚ ਲੱਜਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਕਰਣ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਗਿਆ ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮਹਾ-ਬਾਹੂ! ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਇਆ, ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਕੁਰੁ ਰਾਜ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਨ ਚਾਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਣ।" "ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਤੇ ਪਾਰਥ ਵਿਚਕਾਰ ਮੁਕਾਬਲਾ ਵੇਖਾਂ।" ਕਰਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣ, ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਬਣ; ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖ, ਹੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" ਫਿਰ, ਪਾਰਥ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬਿਨਾ ਸੱਦੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਇਜਾਜ਼ਤ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਕਰਣ, ਤੂੰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਪਾਏਂਗਾ ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਕਰਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਮੈਦਾਨ ਸਭ ਲਈ ਖੁੱਲਾ ਹੈ; ਫਲਗੁਨ, ਤੇਰਾ ਇਥੇ ਕੀ ਹੱਕ? ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੌਰ ਵਾਲੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰ ਤੇ ਉੱਨਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਖਰਚਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ? ਦੱਸ—ਅਧਿਆਪਕ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੁਰਤ embraced ਹੋ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਕਰਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਕਰਣ ਵੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੱਲੋਂ embraced ਹੋ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਬਿਜਲੀਆਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਆਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਕਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਹਰੀ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਲਗੁਨ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਕਰਣ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਨ ਦੇ ਪਾਸ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪਾਸ ਭਰਦਵਾਜ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਖੜੇ ਸਨ। ਮੈਦਾਨ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ, ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ, ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਠੰਡੀ ਚੰਦਨ ਵਾਲੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ। ਸਮਝ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ, ਪਰ ਗਹਿਰੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕੁਝ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ਰਦਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਜੋ ਏਕ-ਯੁੱਧ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ; ਕੌਰਵ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕ-ਯੁੱਧ ਕਰੇਗਾ।" "ਤੂੰ ਵੀ, ਮਹਾ-ਬਾਹੂ, ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਤੇਰੀ ਚੁਣੌਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੇ; ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਣਜਾਣ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰਣ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲੱਜਾ ਵਿੱਚ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਹੋਇਆ ਕਮਲ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਰਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਧਿਆਪਕ, ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੇ ਦਿੱਸਿਆ: ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਤੇ ਇੱਕ ਜੋ ਫੌਜ ਦੀ ਆਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਯੋਧਾ, ਪਥਰ ਤੋਂ ਲੋਹਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਾਕਤ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ, ਉਲਝਣ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਅਤੇ ਲੱਜਾ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਦੀ ਇਹ ਘੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।