ਧਰਤੀ ਉਪਰ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਪਹਾੜ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਗੁਪਤਤਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਦੇ ਲੰਮਾ, ਕਦੇ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਕਦੇ ਰਥ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ, ਕਦੇ ਰਥ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਤੇ ਕਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਕਦੇ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਖਮ, ਕਦੇ ਭਾਰੀ ਤੇ ਭਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਅਨੇਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸੂਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕੋ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ। ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦੇ ਖੋਲ ਵਿੱਚ ਤੇ ਹਿਲਦੀ ਰੱਸੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕਵੀਂ ਤੀਰ ਗਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਐਸੇ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਗਦਾ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚੱਕਰ ਬਣਾਏ। ਜਦ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਤਬ ਲਗਭਗ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਭ ਸਬਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਵਾਜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਥਮ ਗਈ, ਤਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧੁਨ ਉਠੀ—ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਦੀ ਟੱਕਰ ਹੋਵੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਆਈ, "ਕੀ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ? ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਫਟ ਰਹੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਲੱਗਾ ਹੈ?" ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਰਸ਼ਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦ੍ਰੋਣ, ਪੰਜ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਅਤੇ ਸੌ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ, ਗਦਾਵਾਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਕਰਨਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਕੁਦਰਤੀ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਆਰੀ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਤੇਜ਼ਸਵੀ ਸੂਰਜ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕਰਤਾ ਸੀ। ਤਾਕਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿੰਘ, ਬਲਦ ਜਾਂ ਮਹਾ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਚਮਕ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ। ਲੰਮਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸਿੰਘ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਅਨੇਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਤੱਤ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਲੋਕ ਇਕ ਟਕ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ—"ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਹ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਕਤਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, "ਭਰਾ ਭਰਾ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਵਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ।" "ਪਾਰਥ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹੀ ਕੰਮ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈਰਾਨ ਨਾ ਹੋਇਓ।" ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ, ਜਦਕਿ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਾਜ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਕਰਨਾ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਆਗਤ ਹੈ, ਮਹਾਬਲੀ! ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਇਆ, ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੁਰੂ ਰਾਜ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਭੋਗ।" "ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਤੇ ਪਾਰਥ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਵੇਖਾਂ।" ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਲੰਬੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜ-ਭੋਗ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣ-ਵਿਜੇਤਾ।" ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਰਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਲੋਕ ਬਿਨਾ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਪੁੱਛੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਲੋਕ-ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" ਕਰਨਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਮੈਦਾਨ ਸਭ ਲਈ ਖੁਲਾ ਹੈ; ਫਾਲਗੁਨ, ਤੇਰਾ ਇੱਥੇ ਕੀ ਹੱਕ ਹੈ? ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਧਰਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਭਾਰਤ, ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਤੇ ਉੱਦਮ ਬਰਬਾਦ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ—ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਪਾਰਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਕਰਨਾ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਲੋਂ ਗਲੇ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਬਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਬਿਜਲੀ ਚਮਕੀ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲਕੀਰਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਘੋੜਾ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਾਲਗੁਨ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਕਰਨਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਕਰਨਾ ਖੜਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਜਿੱਥੇ ਪਾਰਥ ਖੜਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਭਰਦਵਾਜ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ ਸਾਰੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।