ਜਦੋਂ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚਿਆ, ਸਾਜ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਲੋਕ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਕੁੰਤਿ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਮੱਧਲੇ ਪਾਂਡਵ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਸਤਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਕੁੰਤਿ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮੋਹ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ 'ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਸ਼ੱਟਾ, ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭਾਰੀ ਗੱਜਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ੋਰ ਹੈ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਚਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ?" ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਪਾਰਥ ਹੈ, ਫਾਲਗੁਨ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਆਨੰਦ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ।" ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲੀ, ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਇਹ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੀ ਪੇਦਾਵਾਰ ਤਿੰਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਸਤਰ ਕਲਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਅੱਗ, ਜਲ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ, ਵਾਯੁ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਅੱਗ, ਤੇ ਵਰਸ਼ਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਧਨ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਧਰਤੀ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਮਾਯਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਆਪੇ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੰਮਾ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ, ਇੱਕ ਪਲ ਰਥ ਦੀ ਝੰਡਾ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੀ। ਕਦੇ ਨਰਮ, ਕਦੇ ਭਾਰੀ, ਕਲਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤੇ। ਜਦੋਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੂਰ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਾਨ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਹੋਵੇ। ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦੇ ਢੱਕਣ ਤੇ ਹਿਲਦੀ ਰੱਸੀ 'ਤੇ, ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਇਕੱਤੀ ਤੀਰ ਗਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਗਦਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤਰ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰਤਬ ਲਗਭਗ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਦਰਸ਼ਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਸਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਥਮ ਗਈ, ਫਿਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਉੱਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਦੀ ਟਕਰ ਹੋਵੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, "ਕੀ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ? ਧਰਤੀ ਚੀਰ ਰਹੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਗੱਜ ਰਹੇ ਹਨ?" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਸਭ ਦਰਸ਼ਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੰਜ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਸੌ ਭਰਾ ਤੇ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ਕਦੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਬਣੀ, ਕਰਣ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਨਗਰਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਸੀ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਕਵਚ ਤੇ ਕੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁਰਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਣ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੈਨਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਤਾਕਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿੰਘ, ਸਾਂਡ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਚਮਕ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੂਰਜ, ਚੰਨ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸਿੰਘ-ਸਮਾਨ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਅਨੇਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਤੱਤ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਅਖਾੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਦਰਸ਼ਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਨਿਗਾਹਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ, ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਹ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, "ਇੱਕ ਭਰਾ ਭਰੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਸਾਵਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ।" "ਪਾਰਥ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈਰਾਨ ਨਾ ਹੋ।" ਉਹ ਬੋਲ ਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਰਾ ਜਨ ਸੈਲਾਬ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ, ਜਦਕਿ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਲਾਜ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਕਰਣ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਭ ਕਰਤਬ ਵਿਖਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਆਗਤ ਹੈ, ਮਹਾਬਲੀ! ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਇਆ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਕੁਰੂ ਰਾਜ ਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਨਾਓ।" "ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਤੇ ਪਾਰਥ ਵਿਚਕਾਰ ਦੁੰਦ ਭੀ ਹੋਵੇ।" ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਕਰਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਓ, ਸਾਡੇ ਸਾਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਬਣੋ; ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖੋ, ਹੇ ਵੈਰੀ-ਸੁਧਾਰਕ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਖਾੜਾ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਹੈਰਾਨੀ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।