ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਯੁਵਰਾਜਾਂ ਨੇ ਡ੍ਰੋਣਾਚਾਰਯਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਡ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੁਵਰਾਜ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲਪੇਟ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲਾਲ ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਡ੍ਰੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ ਯੁਵਰਾਜਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਣਿਆ, ਤੇ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣਨ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੁਵਰਾਜਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਟਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਕਲਾ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ 'ਤੇ ਤੀਰ ਆ ਕੇ ਡਿੱਗੇ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟਾਂ 'ਤੇ ਤੀਰ ਲੱਗੇ। ਕੁਝ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਲਈ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ-ਛੋਟੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ। ਕੁਝ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਚੂਕਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਰੇ ਵੱਲ ਕਰ ਲਿਆ; ਹੋਰ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਲੋਕ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਯੁਵਰਾਜ, ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ 'ਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰਦੇ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼-ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਆਏ, ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਅਚਾਨਕ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, "ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!" ਭਾਰਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਕਲਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ-ਦੁਬਾਰਾ ਚੜ੍ਹਦੇ-ਉਤਰਦੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ, ਇਨਮਨ-ਇਨਮਨ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ। ਫਿਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਚੌਹੀਂ ਪਾਸੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਯਮਤ ਚਾਲਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ, ਕਲਾ, ਤੇਜ, ਢਿੱਲ, ਤੇ ਤਲਵਾਰ-ਢਾਲ ਦੀ ਮਜਬੂਤ ਪਕੜ ਵੇਖੀ। ਫਿਰ, ਦੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ—ਸੁਯੋਧਨ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ—ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਉਤਰ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਬੰਧੀਆਂ, ਬਾਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਿਚ ਅਟਲ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਭਿਮਾਨ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੱਜੇ-ਖੱਬੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ। ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਹਾਥੀ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਸੀ ਅਤੇ ਭੀਮ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੁਵਰਾਜ, ਉਥੇ ਸੀ, ਲੋਕ ਪੱਖਪਾਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਗਏ। "ਕੁਰੂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!" "ਭੀਮ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਠੀਆਂ। ਅਖਾੜਾ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ; ਭੀਮ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਇਹ ਉਲਝਣ ਵਧਣ ਨਾ ਦਿਓ।" ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਉਠ ਕੇ, ਆਚਾਰਯਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, "ਭੀਮ! ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ! ਹੁਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੋ ਗਿਆ ਇਹ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ, ਤੇਜ਼ੀ, ਤੇ ਹਿੰਮਤ!" ਆਚਾਰਯਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪਵਨ ਨਾਲ ਉਲਟੇ-ਪੁਲਟੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਰੁਕ ਗਏ। ਫਿਰ ਡ੍ਰੋਣ, ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਦਕਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਬੜੀ ਗਰਜ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਰਗਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਹੁਣ ਦੇਖੋ।" ਆਚਾਰਯਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਤੂਣੀਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਆਇਆ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਫਾਲਗੁਨ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ; ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। "ਇਹ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਚਲਾ ਪਾਂਡਵ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਧਰਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਗੁਣ-ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।" ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ; ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਅਸੜੀਆਂ ਨੇ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਣਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਸ਼ਟਾ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ, ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਉਠੀ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀ ਹੋਈ, ਕੀ ਹੈ?" "ਇਹ ਪਾਰਥ ਹੈ, ਰਾਜਾ! ਫਾਲਗੁਨ, ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਤਰ ਆਇਆ।" "ਮੈਂ ਧਨਿਆ, ਮੈਂ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਗਿਆਨੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪਾਂਡਵ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ।" ਜਦੋਂ ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਭੀਭਤਸੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯਾ ਨੂੰ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਕਲਾ ਦਿਖਾਈ। ਅੱਗ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਗਾਈ; ਪਾਣੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਬਣਾਇਆ; ਪਵਨ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ; ਵਰਖਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਧਨ-ਵਿਭੂਤੀ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ, ਯੁਵਰਾਜਾਂ ਦੀ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਕਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਵਿਲੱਖਣ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ।